"რაღაც გულწრფელი, ვით გაოცება
                                                                და რაღაც კიდევ უფრო ქართული"

                                                                                                        გრიგოლ აბაშიძე

ტოტზე უსინათლო სიბნელე ეცმება,
დროსა და მანძილს ვდებ გრძნობების სასწორზე,
სხეულში ჩაწერილ ყოველგვარ შეგრძნებას,
უკანასკნელივით, ცხადად ვიმახსოვრებ.

ციცინათელების ფიესტა ტარდება,
აქვე, შორიახლო, დღესაც, ჩვეულებრივ,
ცის სცენა დაიპყრო ვარსკვლავთა ტანდემმა,
ალბათ, რიჟრაჟამდე გასტანს წვეულება.

ზუსტად ასე მიყვარს შენს მხარზე მოყრდნობა,
ნიავს რომ არ უყოფ სურნელს ჩემი თმების,
ჩურჩულით: არ მოიწყინოო, ოღონდაც!..
განა რა მომაწყენს, როცა შენით ვთბები.

ზაფხულის მთვარეა ძვირფასი ფაბერჟე,
იღიმის გვერდულად, ისე მაცდურია,
მეც დაჟინებული მზერით თავს ვაბეზრებ,
ამ წამს არაფერი მანაღვლებს სრულიად.

კიდევ არის რაღაც, აუხსნელი განცდა,
ფხიზელს რომ აძინებს, აცოცხლებს მკვდარ სურვილს,
სავსე, პოეტური აღმაფრენის მსგავსად,
ან სულ ორი სიტყვით - ძალიან ქართული.