ცას ზამთრისპირი უწეწავს ღრუბლებს,
და როგორც წიფლის ჩიტი - ნიბლია,
მე ახლა სევდას კალთაში ვუთვლემ,
ამგვარ ყოფაშიც რაღაც ხიბლია.

პატარა ხიდზე გადადის ქუჩა,
საღამო ნელა წყდება დარაბებს,
დგება დუმილი ფეხზე და ურჩად
მხოლოდ თავის თავს ალაპარაკებს.

ქარი აცეკვებს წყვილ ფოთოლს ტანგოს,
პოეზიაა ყველა სტიქია,
დარდებიც უნდა დროსავით ფლანგო,
სულერთი გახდეს, ადრე თუ გვიან,

გახდეს სულერთი, რაც იყო, რაც არ,
ან არაფერი ყოფილა სულაც...
ბებერ ხეს ტანში სიცივემ გასცრა,
მზე მწვერვალებზე თოვლად მოსულა.

მე ახლა სევდის ბუდეში ვწევარ
და გული თრთოლვით სავსე ფიქრია,
აჩემებაა, თუ ბედისწერა,
რომ უშენობა არ შემიძლია.