გამოვექცევი ლალის ტუჩებს, ბროილის ძუძუებს,
გამოვექცევი კატის ვნებით გაჟღენთილ საბანს,
შენი გამხდარი სარეცელი შემიფარავს და
მონატრებული შემოგახევ ლოდინის კაბას
და ნეკნებ-ნეკნებ, ვით თითები გიტარის სიმებს,
გადაგივლიან ამურები უბელო რაშით.
ჩემი ფილტვები ჩაგისუნთქავს, როგორც ოპიუმს
და ჩავიღვრები მარადიულ თრობის სურაში.

ცხოვრება ჩემი ჰგავდა უბეჩახეულ პერანგს
და ლოცვა ჩემი _ გამოწვდილი მათხოვრის ქუდი,
ისე შემზრდოდა გაყვითლებულ ხელებზე ხუნდი,
რომ დაგემსხვრიათ, ალბათ, სისხლად დავიცლებოდი.
მსუქან ჯიბეებს დაჰყვებოდა თვალები _ ქურდი
და მერე მევე მათხრევინეს ჩემი სამარე.
შენა ხარ ჩემში, მე ვარ შენში, ჩვენა ვართ ერთი,
სასწაულია, რა დემონის ძალით გაგვყარეს.

გამოვექცევი, იღრიალებს შავი ავაზა,
დამეწევიან, დამდორბლავენ ურცხვი ლანდები,
შენი გამხდარი სარეცელი შემიფარავს და
მონატრებული საკუთარ თავს შევუერთდები.

ცხოვრება ჩემი _ გასრესილი გველის თვალები…
და როგორც მატლი ვულოკავდი ყელსა და ღრძილებს,
ვნებამიხდილი, დასისხლული ამორძალების
ვეფერებოდი გადათხუპნულ მკერდსა და წვივებს.

მარადისობა უკვდავებას ერწყმება სადაც,
შენ დალალებით ჩახლართვიხარ კოსმიურ ლარებს,
შენა ხარ ჩემში, მე ვარ შენში, ჩვენა ვართ ერთი
და ერთსახება რაღაც ძალით ისე გაგვყარეს,
როგორც ეყრება ჩრდილი პატრონს და მზეს სხივები.
აქ კი ყოველი სხვაგვარ ჩანდა ჭუჭყის მინაში:
მე გაგირბოდი და მეგონა თავისუფლება
უნიფხვო ბავშვის ფეთიანი ლტოლვა სილაში.

მე შენ მიყვარხარ,
გული შენ ერთს დაგემონება,
შენ მე გწყურივარ,
შემისრუტავს შენი გონება,
ჩრდილი რომ პატრონს დაუბრუნდეს, უნდა დაბნელდეს,
ან ირგვლივ ყოვლი გამობრწყინდეს სხივთა კონებად,
მიყვარხარ,
მაგრამ მეშინია ამ სასწაულის.
ლტოლვა შენსკენ და ლტოლვა შენგან
_ ჩემი ცხოვრება.