ძნელია ახლა გაარკვიო, ცაა რა ფერი,
დილა ისეთი უგვანოა, გინდა, დაღამდეს,
ნისლი სივრცეში, თვალში, სულში, სხვა არაფერი,
მოშიებული ბეღურები ჰგვანან ღამურებს.

ეჭვგარეშეა, რომ ასეთი ამინდიცაა,
ალბათ, საჭირო, რეალობას მზერას უსწორებ,
ვეღარ იხსენებ საკუთარი თავის მისამართს,
მომლაშო ცრემლებს ლექსს აყოლებ, შენსას, უზმოზე.

მერე სხვის ლექსებს ატან ჩაის, სხვა რაღა გზა გაქვს,
ემეგობრები ისევ ლოდინს, მაინც სულ იცდი,
და ეგუები ბოლო სიზმრით გაგებულ ამბავს-
მარტოობაში რომ მოუკლავს თავი სუიციდს.