მე მინდა შენთან და აი ეს ხეები
მიშლიან მოვიდე, რომ შენი სახლის წინ
გადაღლილ ბეღურებს ქარივით შევება.
მოვიდე, ვიცი, რომ შენ ხელს არ გამიწვდი.

წვიმაში დავდივარ, უაზრო ლოდინი.
ბოლო დროს, შენი თმის სურნელი დამჩემდა.
დასჯილი ბავშვივით კარებთან მოვიცდი
დავტოვებ წვიმებს და დავტოვებ ფანჯრებთან

მოსული მტრედების სუნთქვას, რომ ილოცო.
რომ მიხვდე როგორი ბავშვური თოვლია,
პირველი თოვლი და ჭრილობებს მიხორცებ
ნოემბრის სულ ბოლო, სულ ბოლო თოლია.

მე მოვალ ერთ დღესაც ქარიან ღამეში
და ხელისგულებზე დაგაწერ სტრიქონებს.
ის ჩვენი მერცხლები სხვა მხარე გაუშვეს
და ახლა სულ ახალ სიყვარულს ვიგონებ.

შორეულ ქვეყნიდან, არავინ არ მოვა.
მათ დაიგვიანეს, გავიქცეთ მიწიდან.
მე შენი მზისფერი გულიდან გამოვალ
და ღმერთთან გაცრცეცილ რვეულებს მივიტან.

შენ დაგესიზმრება დაღლილი ბავშვები
და იტყვი გასულ წელს თუ როგორ ციოდა.
როგორი ლამაზი თვალებით მავსებდი,
თან როგორ ლამაზად მოხვედი სიოდან.

ეს ბოლო დღეები ამინდებს ვამტვრევდი,
გავატან ამ წერილს ზღვებისკენ ალბატროსს.
რაფაზე მსუბუქად დაუშვი ფარდები
მე ფრენა მინდოდა . ეშმაკმაც დალახვროს !

ღამეთა ორგიას შევყვები ერთხელაც,
ნეტავი შენ ნაპირს ჩემს კლდეებს შერთავდეს.
რამდენი სუნთქვა და ნაბიჯიც შემრჩება,
მე მოვალ შენამდე,
მე მოვალ შენამდე !...