რითმებივით შეგიგროვებ წვიმის წვეთებს,
შუბლზე ღარებს მიმოვფანტავ ნისლებით,
მაშინ, როცა დაყოვნებას ვეღარ შევძლებ,
მაშინ, როცა შენთან აღარ ვიქნები.
გავშლი ჰაერს სხივწართმეულმზისფერ ზღურბლზე,
ზღვას მოვტაცებ მწვანე თვალებს _ ტალღისფერს,
მაშინ , როცა თაიგულად შევკრავ მუზებს,
მაშინ, როცა დრო სიმშვიდეს მაღირსებს.
კენწერომდე  გავზრდი მზერას ალვის ხისთვის,
შევაყუჟებ აივნებზე ბეღურებს,
მაშინ, როცა შემოდგომა სადმე გზისპირს
შემხვდება და ჩემს სულს გაამზეურებს.
ჰოდა, მასაც გავეცლები, რაღა ვუთხრა,
ფერებით რომ გაქცევის ჟინს ამიშლის,
მაშინ, როცა შეგუბებულ წამთა ხუთვა
დამთავრდება _ გამეხებით ქარიშხლის...
და მე წავალ, ასე უტყვად, უარაფროდ,
განშორებას დაერქმევა სასჯელი,
დააღამებ უჩემოდ და მიმწვარ ამბორს
იგრძნობ გულთან, დავიწყებად დარჩენილს.