ამდენი წელი ვიცხოვრე და
რა შემრჩა ხელში:
კუჭში გასტრიტი
და ბოღმა ყელში,
ჭინჭებით შეფუთული  სული,
ღიპი ორსულის,
ცოლი თავგასული,
პრობლემა ათასი,
განა, მარტო ჩემი –
ვაჟის და ასულის.
ბოლო დროს არ მომწონს
მე ჩემი ფერი
(დიეტაზე დავჯდები
ესეც არაფერი),
ორი ხელი სამოსელი,
ფეხსაცმელი ლაქის,
კრედიტი ბანკის
(არ მეშინია:
შემაშინებს, განა, მე რამე? –
ან მე მოვკვდები,
ან ჩემი მევალე.
ასეც და ისეც
დამრჩება ფული
შეტყაპუნებული).
უფულო ქისა,
იმედი ხვალისა,
გამძლეობა ქვისა.

ღმერთო, გამაძლებინე!..

ჩემი კარდიოგრამა
_რთული დიაგრამა:
გული_აჩქარებული,
ხაზები–ირიბი
და  გადატეხილი.

ჩემი სამშობლო,
როგორც დედას პური,
შუაჩაკბეჩილი,
ყუამოტეხილი,
(მაინც დედას პური).

ღმერთო, გადამირჩინე!..

ჩემი ერი
_უსაშველოდ ამტანი,

ჩემი მთავრობა
_მოცეკვავე ფანტანი,
დუნდულების თამთამი.

ჩემი პოეზია,
სულს რომ შეესია
_რიტმი არეული,
ბოდვა მთვარეულის,
უფრო კლასიკური,
რითმით გატიკნული,
არამოდური და
სალანძღავი ჩვენში.
სანამ სული მიდგა
და არ მქვია ლეში,
მაინც ვიტყვი ჩემი სჯობსო

ამდენი წელი ვიცხოვრე და
ეს შემრჩა ხელში?!.