როს მთვარე მოსტაცა უკუნეთს წარმართმა,
მეჰმედის მახვილით შემუსრა ტაძარი.
მე მადლი დავკარგე და მტერმა წამართვა
აია-სოფია_ქრისტეს პატარძალი.

ფარი დამემსხვრა და ხმალი დამიჩლუნგდა,
გულში მაცხოვარიც ვეღარ დავატიე,
ჩემებრ ნირწამხდარი მონა ვის რად უნდა,
აია-სოფია, დაო, მაპატიე.

გავრბოდი მომდევდა ოსმალოს ისარი,
ყურთან ზუზუნებდა ფოლადის ეკალი,
შენი ტაძრის გვერდით ეგდო კეისარი,
სჯობდა, მასთან ერთად მტერს მეც მოვეკალი.

ვტოვებდი დარდანელს და ქარი ზურგისა
ჯავშანზე ნაცემი ქარივით წიოდა
და გულს, დაჯიჯგნულს ოსმალოს შუბისგან,
სისხლი დაშრეტოდა და ცრემლი სდიოდა.

...

ხუთას წლის მერე, როს დავბრუნდი, დაო, სოფია,
ყელში ქეიბურნაკრავივით ხმა ვერ დავძარი:
შეუცნობელ არს შემოქმედის ფილოსოფია
_მინარეთებით დაბორკილი შენი ტაძარი.