ვგიჟპოეტობ... სიტყვებსაც
დავატანე ბარაქა,
რადგან ერთფეროვნება
გახდა ძლიერ საჩინო,
გავიზარდე, და შენი
ერთგულების აღარ მწამს,
მაინც ჩემი ალერსით,
ვცდილობ, რომ მოგარჩინო.
მაინც მინდა გაჩვენო
სული, როგორც სალბუნი,
ახლა ჩემი ღამეც კი
სევდის მელოდიაა,
ვარსკვლავები, მთვარეს რომ
მძივივით აქვს ასხმული,
ციდან დამჩურჩულებენ
ლექსშარაზე მიმავალს.
თავბრუს მახვევს გიჟური
რითმის კორიანტელი,
შუბლზე კოცნით სიმშვიდე
დამიბრუნა ნიავმა,
ყველაზე ლაღ ეპიტეთს
შენთვის არ დავიშურებ,
ოღონდ შეგიმსუბუქო
ყოფნა ადამიანად.