ცა ისე ახლოა,
რომ ირმის ნახტომში,
რძისფერქვეშ
შეყუჟულ ვარსკვლავებს
შეწვდები.
მზეც
შენი ზაფხულის
ფერებით ერთობა,
მე კი,
ქედმოხრილი
მთის ძირში
ვეცემი.
და მერე,
გივარცხნი
ჩეროში ბალახებს,
ვიგრილებ
ცხელ ტერფებს,
ვყუჩდები
ბავშვივით.
ამ წუთას,
მგონია,
არ ვნაღვლობ არაფერს,
და გსუნთქავ _
დაღლილი
ქალაქის
აჩრდილი...