მიაქანებს სივრცეს მატრებელი,
იალქანებს ვეფერები შორიდან,
ლიანდაგზე დავაწვინე  ვნებები,
ბავშვობაში დაბრუნება მომინდა.

გადავყურებ ხეებს, ისე გარბიან,
რომ ზურგსუკან მოიტოვეს ლამის დროც,
შეჩვეულზე ბევრად უფრო მარტივად,
გავცდი სადგურს, აზრმაც ვეღარ გამიძლო.

შევაპარე გაჭაღრებულ მანძილებს,
სუნთქვა, უფრო ლაღი, უფრო ფერადი,
უშენობის ემოცია მამძიმებს,
შემოდგომის სილუეტებს ვერ ავცდი.

ვუმზერ ჰაერს, გემს გაწოლილს ზღვის გულზე,
გამინულდა პულსაცია საცაა,
თითებს მინის აჩრდილებზე მიკრულებს,
ანაბეჭდი სიძველეში გადააქვთ.

ისევ ებრძვის სივრცეს მატარებელი,
თეთრი ქაფი ფრთებზე შერჩათ თოლიებს,
ვერ დავადგენ საზღვრებს მეც უვნებელი,
ვიცი, ტალღა ფეხქვეშ მომიყოლიებს.

და გაქრება მოლოდინი ჩემსავით,
ვერშეწვდენილ ოცნებების დევნაში,
თავის ტკივილს თუკი გავართვი თავი,
რითმებს უნდა ჩავუტარო დემარში.

შენ უბრალოდ, იდექ გვირაბის ბოლოს,
მოახლების შეძახილი ისმინე...
ასეთი ვარ, ასე უნდა ვიცოცხლო,
იქნებ, სადმე, შევეყარო ცის კიდეს.