ნაწარმოებები



ავტორი: ზაზა_გაბეჩავა
ჟანრი: კრიტიკა-პუბლიცისტიკა
11 აგვისტო, 2011


საქართველოს სახელმწიფო ჰიმნი საზიზღრობაა!!!

ჩემი ხატია სამშობლო,
სახატე მთელი ქვეყანა,
განათებული მთა-ბარი,
წილნაყარია ღმერთთანა.
თავისუფლება დღეს ჩვენი
მომავალს უმღერს დიდებას,
ცისკრის ვარსკვლავი ამოდის
და ორ ზღვას შუა ბრწყინდება,
დიდება თავისუფლებას,
თავისუფლებას დიდება!

1.განათებული მთა -ბარი = ლუციფერით (ნათლის ანუ ჩამოგდებული ანგელოზის, სატანის ბნელი სინათლით) განათებულ მთა-ბარს... აქვე საჭიროდ ვთვლი მოვიყვანო სიტყვა ,,ილუმინატი''- გასხივსნებული , რომელიც ხშირად გამოიყენება მასონურ თუ სატანურ ლექსიკონში) აგრეთვი გულისხმობს ელექტროფიკაციას, ადამიანთა ელექტრონულ მონობას (ჩიპირება, ბიოპასპორტები) და ა.შ . !!!

2. ცისკრის ვარსკვლავი- პლანეტა ვენერა,


სატანა, ეშმაკი, ლუციფერი, ბელზებელი, შაითანი — ღმერთისა და ყველა მისი ერთგული, ციური და მიწიერი ძალის მთავარი ანტაგონისტი, ქრისტიანული, იუდაიზმისა და ისლამის რელიგიურ-მითოლოგიური წარმოდგენებით.
სატანა - არსი სიბნელისა და ქაოსის გამოვლინებისა, რელიგიურ-მითოლოგიური, აგრეთვე სატანისტების ფილოსოფიური წარმოდგენებით. ის უმაღლესია ქაოსსა და სიბნელეში, სატანა თავადვეა სიბნელე, ქაოსი და ნგრევა. ყოველ მიზეზთა პირველმიზეზია, ერთიანი აზრია, სიბნელის გული და უფრსკულის დრაკონია. ისვეა პირველშესაქმის სიბრძნის მამა და ცოდვის თესლი. გამომცდელია, ღვთის განჩინებით და საკუთარი ინიციატივით აცდუნებს ადამიანს. ჯოჯოხეთის თავადია. მისი ტახტი შესაქმის უფსკრულს ემყარება.
სექციების სია [დამალვა]
1 ტერმინის ქრისტიანულ-იუდეური წარმოშობა
2 სატანის ბიბლიური კონცეფცია
3 სატანის სახე სატანიზმში
4 სატანა ხელოვნებაში
5 ლიტერატურა
6 ბმულები
ტერმინის ქრისტიანულ-იუდეური წარმოშობა [რედაქტირება]

ივრითიდან სატანა שטן ითარგმნება შემდეგი შინაარსით — „წინააღმდეგობა“, „მოწინააღმდეგე“. ძველი აღქმის ზოგიერთ წიგნში სატანად იწოდება ანგელოზი, რომელიც გამოცდის წინაშე აყენებს მორწმუნის რწმენას (იხ. წ.იოანე, I, 6-12). ახალი აღქმით სატანა, როგორც აპოკალიფსური დრაკონი, წარმოგვიდგება ღმერთის მტრად, ბნელი ძალების მმართველად (იხ. იოანე ღვთისმეტყველის ახსნა XX, 2-3, 7-9).
ლუციფერი ((სლავ. Денница) — ლათ. «სინათლის მატარებელი», დილის ვარსკვლავის, პლანეტა „ვენერა“ დასახელება, ”განთიადის შვილი” (იხ. ისაია წინასწარმეტყველი, XIV, 12).
διαβολος (ბერძ.) — აქედან რუს. Дьявол, лукавый, клеветник. ახალ აღქმაში გვესახება, როგორც ამ სამყაროს მბრძანებელი. ევანგელიე მათე (4:1-11).
იბლისი - ცეცხლოვანი არსება (ჯინი), ყურანის მიხედვით, რომელიც ეწინააღმდეგება უფალის ნებას.
ვეელზევული (ბაალზვუვი - בעל זבוב) ივრითიდან ითარგმნება, როგორც „ბუზების მბრძანებელი“ — სატანის სახელი ივრითის ტრადიციებით.
წინასწარმეტყველ იეზეკილის წიგნის მიხედვით, საეკლესიო ტრადიციით, სატანა შექმნილი იყო ანგელოზის მიერ ჰერუვიმის წოდებით. იგი იყო „სრულყოფილების ბეჭდით, სრული სიბრძნით და სილამაზის გვირგვინით დაჯილდოებული“ და ცხოვრობდა ედემის „ცეცხლოვან ქვებში“, მაგრამ მას შემდეგ, რაც იგი ამპარტავანი გახდა, იგი ჩამოგდებული იყო მიწაზე (იეზ. 28:12-19), მას წამოყვა ანგელოზთა ის ნაწილიც, რომელნიც გარდაისახნენ დემონებად. სატანის დაცემის აღწერა მოყვანილია მოციქულ იოანესთან: სატანა, დიდი ციური ომის შემდეგ, მიწაზე ჩამოაგდო ანგელოზმა მიქაელმა (ახსნა. 12:7-9).
ისაია წინასწარმეტყველი გვაძლევს სატანის პირველ სახელს — ლუციფერი (Денница). ლუციფერის დაცემის შემდეგ, იგი ხდება უკუნის განმგებელი, ღმერთის წინააღმდეგ ჯანყის მეთაური.
ტრადიციულად, სატანის ადგილსამყოფელად ითვლება ჯოჯოხეთი, ამიტომ იგი არის ჯოჯოხეთის მთავარი. მაგრამ მოციქული პავლეს მიხედვით, დღეს სატანა მმართველობს ცაში (ეფ. 2:2). მისი მსახურნი არიან — „ამ სოფლის ბნელეთის სამყაროთ მპყრობელნი“, „ცისქვეშეთის ბოროტების სულები“ (ეფ. 6:12).
იოანეს წიგნში იგი სახელდება ღმერთის შვილად (ძველბერძნული ვერსიით — ანგელოზების) (1:6). იგი წინამძღვრობს ხალხებს და ცეცხლს აფქვრევს მიწაზე. (1:15-17), აგრეთვე მართავს ატმოსფერულ მოვლენებს (1:18), იძლევა სიმდიდრეს და ავრცელებს სნეულებებს (2:7).
სახარებაში სატანა გვესახება სამყაროს ჩამოყალიბებულ გამგებლად (მათე 4:1-11), და იუდეველების ღმერთად (იოანე 8:44). ამ საფუძველზე ბევრი პირველყოფილი ღვთისმეტყველი გნოისტიკი თვლიდა, რომ ძველი აღქმით, ღმერთი, ეს არის ეშმაკი, რომელიც სრულიადაც არ ქმნის სამყაროს არაფრიდან, არამედ ქმნის პირად ჯოჯოხეთს — „ბნელეთს უფრსკულზე“ (1:2), ბაძავს რა ჭეშმარიტ ღმერთთს, სამყაროს უსახო და მიუწვდომელ პირველადს.
განსჯის დღეს შეებრძოლება ანგელოზს, რომელსაც აქვს უფრსკულის გასაღები, და ჩაგდებული იქნება უფრსკულში ათასი წლით (ახსნა. 20:2-3). მეორე ბრძოლის შემდეგ, სატანა ჩაგდებული იქნება „გოგირდოვან და ცეცხლოვან ტბაში“ (ახსნა. 20:7-10)
სატანის სახე სატანიზმში [რედაქტირება]

ზოგიერთი სატანისტი მემკვიდრეობას იღებს ანტიკური გნოსტიკებისგან, რომელნიც სამყაროს ყოფდნენ ორ ნაწილად — ხილვადი, მატერიალური და უხილავი — სულიერი. უხილავი, მუდმივი, სულიერი სამყაროს შემოქმედად, აღიარებდნენ ღმერთს, ხილვად, მატერიალურ, დროებით (დროით) ნაწილში კი სატანას.
სატანისტური სიმბოლიკა და ესთეთიკა, შუა საუკუნეებში ჩამოყალიბდა, როგორც მტრის ხელოვნური ხატი, რომელიც გამოიყენებოდა კათოლიკების მიერ, მათი მტრების — იუდეისტი-კაბალისტების, ერეტიკოსების მიმართ. რიცხვი 666 მოყვანილი იოანე ღვთისმეტყველის ტექსტში, პენტაგრამა იმთავითვე გამოიყენებოდა იმქვეყნიური ძალებისგან დაცვის ნისნად (იხ. «ფაუსტი» გოეთე). '''შაბაშ'''ი — ეს არის „შაბათი“-ს, ებრაული სადღესასწაულო დღის სახეშეცვლილი დასახელება. შავი წიგნები (გრიმუარები) — ოდითგანვე წარმოადგენდნენ წყევლების და ჯადოების კრებულებს, რომლებიც მიეწერებოდა მეფე სოლომონს. რქა, რომელიც იხატება ეშმაკის თავზე, იმთავითვე არის ღვთიური ნიშანი (იხ. ცხვრის რქა, ალექსანდრე მაკედონელის ეპითეტი — „რქიანი“)
კათოლიკური ეკლესისს კრიზისის პერიოდში, არაერთი საკითხი, რაც მანამდე უთუო წყევლას იმსახურებდა, განსხვავებული კუთხით წარმოჩნდა, გაიზარდა ინტერესი აკრძალულისადმი. ანტიკლერიკალიზმის გავლენით წინ წამოიწია მეამბოხე ანგელოზის ფიგურამ. რომანტიზმმა მოიტანა ბოროტებით ხიბლის ელემენტები, მაგრამ სატანისტები ყოველთვის აღიქვამდნენ სატანას, როგორც ტიტანს, ჯანყის მოთავეს და ქრისტიანული პირმოთნეობის წინააღმდეგ პროტესტის სიმბოლოს.
სატანა ხელოვნებაში [რედაქტირება]

ბიბლიური ტექსტები არ გვაძლევს სატანის რაიმე თვალსაჩინო სახეს. ამის საპირისპიროდ კი, შუა საუკუნეების ფანტაზია ჭარბია ასეთი სახეების დეტალიზების მაგალითებით. ამ პერიოდში პროტოტიპი მდიდრდება სხვადასხვა სახიე ანტროპომორფული და ცხოველური ნიშნებით.
ეშმაკის ხახა ხშირად ასოცირდება ჯოჯოხეთის კარიბჭესთან, მასში შესვლა კი ნიშნავს შეჭმას. დანტეს ღვთაებრივ კომედიაში (ჯოჯოხეთი, XXXIV) ეშმაკი, ნახევრად ჩაეყინება ყინულში (სიცივე, ყინული — უსიყვარულობის სიმბოლო) და ღვთაებრივი (ციური) სიმბოლოების საპირისპიროდ მას სამი სახე აქვს (შევადაროთ სამებას). ერთი წითელია (მრისხანება სიყვარულის წინააღმდეგ), მეორე — ღია ყვითელი (სისუსტე და სიზარმაცე - ძლიერების წინააღმდეგ), მესამე შავია (უმეცრება და უწესობა განათლების და სამართლიანობის წინააღმდეგ). ეშმაკის 6 ფრთა უპირისპირდება ჰერუვიმის 6 ფრთას. სატანას კბილები ღრღნიან იუდას - უმაღლესი სულიერი ავტორიტეტის გამცემს, ასევე ბრუტას და კასიას — ვინც ხელყო უმაღლესი სახელმწიფო ავტორიტეტი.
ჯ. მილტონი დაკარგულ სამოთხეში სატანას ანიჭებს ეპიკური გმირის ბნელ დიდებულებას. ამავე მიმართულებით ვითარდება ი ვან დელ ვონდელას ლუციფერი, რომლის გმირსაც უნარი შესწევს იყოს იმპოზანტური და განსჯის ღმერთს რომ გამოასწოროს მისი შეცდომა — მისავე სასარგებლოდ. მხოლოდ ჯ. ბაირონის და მისი ეპოქის რომანტიზმში, ლიბერალიზმისა და ანტიკლერალიზმის ფონზე, კეთდება მცდელობა წარმოვიდგინოთ სატანის სახე, როგორც თავისუფელბის და ჯანყის მოყვარულ „დადებით“ გმირისა, რომელიც იღებს ძველბერძნული ღვთაების ნაკვთებს ( „სატანას“ კარდუჩი, „ლუციფერი“ რასპისარდი, „ლიტანია სატანას“ ბოდლერი). ა. ფრანცისთვის კი, როგორც ამ ტრადიციის მემკვიდრისთვის, უკვე აქსიომატურია სატანა, როგორც იდეალი. იგი თამასობს ამ აქსიომით („ანგელზთა აჯანყება“) და ამტკიცებს, რომ ჩვენს თავში ღმერთი უნდა განადგურდეს „რამდენადაც ჩვენ არ გვესმოდა, რომ გამარჯვება - სულია და ჩვენში, და მხოლოდ ჩვენში უნდა დავძლიოთ და გავანადგუროთ იალდავაოფი.“

ბევრმა არ იცის, რომ აკაკი წერეთლის ლექსზე შექმნილი, მსოფლიოში, თავისი მელოდიურობით ცნობილი ქართული სიმღერა „სულიკო“-ს სიუჟეტი ითვალისწინებს სამ მეტაფორას (სამი — ღვთიური ციფრია) — ღმერთის სამ ჰიპოსტასს: მამა ღმერთი, ძე ღმერთი და სული წმინდა (სულიკო). ეშმაკის პროტოტიპი აქ არის ეკალი. ალბათ ასევე სიმბოლურია შავი ყორანი, რომელიც ნიკოლოზ ბარათაშვილის „მერანი“-ს პერსონაჟია; მაგრამ, ჰანს ქრისტიან ანდერსენის ზღაპარში — „ყინულის დედოფალი“, იგივე შავი ყორანი არის კეთილი მეგობარი, რომელიც გოგონა „ჰერდა“-ს ასწავლის გზას — ბიჭუნა „კაი“-ს მოსაძებნად.
http://ka.wikipedia.org/wiki/%E1%83%94%E1%83%A8%E1%83%9B%E1%83%90%E1%83%99%E1%83%98        -ლინკი ნახეთ თუ გაინტერესებთ( სატანა ანუ ცისკრის ვარსკვლავი)


იგივე ლუციფერი, რომელიც ორ ზღვას შუა ბრწყინდება !!! აბა როგორია? აქვე ვუბრუნდები განათებულ მთა -ბარს ( რომელიც ვითომ წილნაყარია ღმერთთან) ეს ნიშნავს ღვთისადმი გატოლებას , რაც ამპარტავნების უდიდესი გამოვლინებაა- გავიხსენოთ ცისკრის ვარსკვლავი ანუ ნათლის ანგელოზი(იგივე ლუციფერი!!!) ამპარტავნებამ აცდუნა და სწორდ რომ ამიტომ იქნა ჩამოგდებული დედამიწაზე!!!!!

3. კიდევ უარესი ტექსტის მიხედვით -ეს ცისკრის ვარსკვლავი (ეშმაკი) ორ ზღვას შუა ( საქართველოს ცაზე) ბრწყინდება და მის თავისუფლებას დიდებაო ასე გვირგვინდება ეს ყოვლად საზიზღრობა ჰიმნი!!!

რაც არ უნდა მოკლან საქართველო არ მოკვდება! მთავარია ჩვენ არ მოვკვდეთ სულიერად!!!!

4 აჰა კიდევ --გიორგი ვეკუას ინტერპრეტაციით...

განვიხილოთ ეს ტექსტი მართლმადიდებლობის თვალსაზრისით, ვთქვათ, მეტაფიზიკურად. მართლმადიდებლობის თვალსაზრისით განხილვის უფლება იმიტომ გვაქვს, რომ საქართველოს კონსიტუტუციურ სისტემაში არაპირდაპირ დაფიქსირებულია მართლმადიდებლობის განსაკუთრებული სტატუსი, ამავე დროს, საქართველოს სახელმწიფო დროშა შეიცავს ქრისტიანულ ელემენტებს.
ამ თვალსაზრისით საკვანძოა მესამე და მეოთხე სტრიქონები:
განათებული მთა-ბარი,
წილნაყარია ღმერთთანა.
რას ნიშნავს სიტყვა ”წილნაყარია ღმერთთანა”? ქართული ენის განმარტებითი ლექსიკონი გვეუბნება, რომ ეს ნიშნავს ”თანაბარია ღმერთთან”.
თავის დროზე, როდესაც ხდებოდა ჰიმნის ტექსტის მიღება, გამოითქვა, როგორც გვახსოვს, გარკვეული კრიტიკული შენიშვნები, მაგრამ ისინი ძირითადად ატარებდნენ საკმაოდ გულუბრყვილო ხასიათს. მაგალითად, ”როგორ შეიძლება მთა-ბარი იყოს ღმერთის თანაბარი?” და ა.შ.
სინამდვილეში ამ სტრიქონებში სრულიად ცხადად ჩადებულია მეტაფიზიკური მიდგომა, რომელსაც ხანდახან უწოდებენ ე.წ. მანიფესტაციონიზმს. ეს ფილოსოფიური ტერმინი მომდინარეობს ლათინური სიტყვებიდან ”manifestatia”, “manifestare”, რაც ნიშნავს ”გამჟღავნებას”, ”გამოვლენას”.
მანიფესტაციონიზმის არსი მდგომარეობს იმაში, რომ ეს მიდგომა განიხილავს სამყაროს შექმნას ღვთისგან, როგორც ღმერთის სხვადასხვა ასპექტის, პირველსაწყისის, პრინციპის თანდათანობით გამოვლენას, გამოაშკარავებას. შეიძლება ასეც ვთქვათ: მანიფესტაციონიზმი განიხილავს სამყაროს, როგორც ღმერთის გაგრძელებას, მისი დაფარული თვისებების თანდათან გაშლას ხილულ სამყაროში.
რადგან სამყარო წარმოადგენს დაფარულის გაცხადებას, ღმერთი ააშკარავებს საკუთარ თავს ყოველ არსებულ ნივთში. აქედან გამომდინარეობს, რომ ყოველი ნივთი, არსება, მოვლენა სამყაროსი შეიცავს თავის თავში ტრანსცენდენტული პირველსაწყისის პირდაპირ ყოფნას. ცხადი რეალობა და ღმერთი ერთსუბსტანციურია ამ ფუნდამენტური მიდგომის მიხედვით.
სწორედ ეს იგულისხმება სიტყვებში: განათებული მთა-ბარი (ანუ ხილული სამყარო, იმანენტური რეალობა) წილნაყარია (”თანაბარია”, ერთსუბსტანციურია) ღმერთთანა (ღმერთის).
მანიფესტაციონიზმი დამახასიათებელია სხვადასხვა ხალხების მეტაფიზიკური სისტემებისთვის, მაგალითად, ინდოეთში (ადვაიტა-ვედანტა და სხვა), ძველ საბერძნეთში და ა.შ.
ქრისტიანობის თვალსაზრისით ეს არის ”წარმართული” მიდგომა, რადგან ქრისტიანობა ოფიციალურად ეყრდნობა მეორე, განსხვავებულ მეტაფიზიკურ პრინციპს, რასაც უწოდებენ კრეაციონიზმს.
კრეაციონიზმის მიხედვით სამყარო შექმნილია ღმერთის მიერ ”არაფრისგან”, როგორც ერთჯერადი აქტი (creatio ex nihilo). ამ მიდგომის მიხედვით, შექმნილი ანუ სამყარო რადიკალურად განსხვავდება შემქმნელისგან, ანუ ღმერთისგან. მათ შორის არსებობს გადაულახავი ”ბარიერი” და ისინი სუბსტანციურად სრულიად განსხვავებული არიან.
ქრისტიანობის გარდა კრეაციონისტული თვალსაზრისი მიღებულია ოფიციალურ იუდაიზმში და ისლამში. ამ რელიგიებს ხანდახან უწოდებენ ”აბრაამულ” რელიგიებს.
მართალია, ქრისტიანობაში, პირველ ყოვლისა კი მართლმადიდებლობაში, თანმიმდევრული კრეაციონისტული ხაზი ერთგვარად ”დაძლეულია” ან, უფრო სწორად, პარადოქსულად შერწყმულია ”მანიფესტაციონიზმთან” წმინდა სამების მეორე წევრის, ძის მიერ ადამიანის სხეულის მიღების და ხილულ სამყაროში სრულფასოვნად, სრულიად ადამიანური სახით გამოჩენის გამო, მაგრამ ამ საკითხს აქ არ შევეხებით.
ამ განმარტებების შემდეგ დავუბრუნდეთ ჰიმნის ტექსტს. ზემოთნახსენები ორი მნიშვნელოვანი სტრიქონის ამგვარ გააზრებაზე დაყრდნობით, განვიხილოთ ის მთლიანობაში. ჩვენი აზრით, აშკარა ხდება, რომ მართლმადიდებლური და საერთოდ, ზოგადქრისტიანული მიდგომა, როგორც ჩანს, გამოირიცხება და გვაქვს სრულიად სხვა რამ.
ღმერთი, როგორც ვხედავთ, ნახსენებია მხოლოდ ერთხელ და ისიც იმ წინადადებაში, სადაც მანიფესტაციონისტური აზრით მას ”უთანაბრდება” ხილული სამყარო (”მთა-ბარი”). გარდა ამისა, ფიგურირებს ცისკრის ვარსკვლავი. ცნობილია, რომ ცისკრის ვარსკვლავი არის ლუციფერის, დაცემული ანგელოსის სიმბოლო. იმავე სტროფში, სადაც არის ცისკრის ვარსკვლავი (ლუციფერი), ნახსენებია თავისუფლება. ქრისტიანულ მეტაფიზიკაში ცნობილია, რომ ლუციფერმა აირჩია დაცემა, ანუ აღიარა თავისი თავი არა ”ღვთის მონად”, შექმნილად, არამედ ”ღვთის შვილად”. (სხვათაშორის, ეს სწორედ ”მანიფესტაციონისტური” ქმედებაა, ამიტომაც მიუღებელი კრეაციონისტული პრინციპის მიხედვით და ისჯება). ამ თვალსაზრისით, ლუციფერი და მისი მომხრე ანგელოსები ამჟღავნებენ თავისუფლებას, კერძოდ, არჩევანის თავისუფლებას.
იგივე აზრს ეხმიანება სიტყვა ”განათებული”. ცნობილია, რომ ლუციფერი არის სინათლის ანგელოსი.
თუმცა, აქ არის ერთი მომენტი, რომ იოანეს გამოცხადებაშიც ნახსენებია ცისკრის ვარკვლავი, როდესაც იესო ქრისტე ამბობს, ის არის ”ძირი და ნათესავი დავითისი, ვარსკულავი ბრწყინვალე განთიადისა (გამოცხ. 22:16)”, მაგრამ ნაკლებად სავარაუდოა, ჰიმნის ტექსტში ამგვარი ესქატოლოგიური, აპოკალიფსური დატვირთვა იყოს გატარებული…
უძველეს წინაქრისტიანულ ტრადიციაში, რასაც ”წარმართობად” მოიხსენიებენ ხოლმე, იგივე ლუციფერი, ან შემდგომ ”სატანისტურად” მონათლული გამოვლინებანი არ აღიქმებოდნენ ცალსახად ნეგატიურად, არამედ როგორც უმაღლესი პრინციპის ”ჩრდილოვანი” მხარე, მაგრამ ქრისტიანულ ტრადიციაში ლუციფერის ნეგატიური წარმოდგენა ძირითადად დომინირებს. ეს არ შეიძლება არ სცოდნოდა ავტორს.
ზუსტად იგივე კონტექსტში ჯდება აკაკი წერეთლის ლექსიდან ამოღებული სტრიქონები ”ჩემი ხატია სამშობლო, სახატე მთელი ქვეყანა.” მიუხედავად ავტორის განცხადებისა, რომ აქ ”ვაჟასეული” პატრიოტიზმი იგულისხმება, ლექსის მთლიან კონტექსტში ეს სტრიქონები ინტერპრეტირდება, როგორც სეკულარიზაციის გამოხატულება, ღმერთის მთლიანად ჩამოცილება სამყაროსადმი (ხატი გადადის ”საერო” ცნებაში - სამშობლოში, ხოლო სახატე, ანუ ფაქტიურად ის, რისი ნაწილიც არის ხატი - არის მთელი ქვეყანა, ანუ მსოფლიო. და არა ღმერთი.) ჩვენი აზრით, აქ აშკარად აისახება მოდერნის ეპოქის ბურჟუაზიული ნაციონალიზმის პროგრამა, რომელსაც უკვე მთლიანად მოცილებული აქვს ღმერთის იდეა.
სეკულარიზაციის პროგრამა, თავის მხრივ, ნაწარმოებში ეხმიანება ლუციფერის და თავისუფლების იდეას. მთლიანობაში ეს კომპონენტები ასახავენ ამ ტექსტში კარგად ცნობილ მოდერნის პარადიგმას, რომლის პროდუქტია თანამედროვე ევროპა, ძირითადად აწ უკვე ათეისტური. სწორედ ე.წ. ევროპული, მოდერნის პარადიგმის ფასეულობების გაზიარებაზე აკეთებდა აქცენტს ამჟამინდელი ხელისუფლება და კერძოდ, სააკაშვილი, ბოკერია და სხვა მსგავსი პერსონაჟები, თავიანთ მრავალრიცხოვან განცხადებებში ”საერთო ფასეულობების” (share values) შესახებ. ეს ფასეულობები, როგორც ვნახეთ, გამოიხატა სახელმწიფო ჰიმნის ტექსტშიც. როგორც ჰიმნის ავტორის, ბ-ნ დათო მაღრაძის ყველაზე ცნობილი პოემის სათაური გვეუბნება, Salve ანუ ლათინურად, ”კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება”. ვისი მობრძანება? ამის მიხვედრა მკითხველისთვის მიგვინდია.

http://caucasia.geurasia.org/?p=8341&language=ka


კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები