ვერა და ვერ ვისწავლე
ცხოვრება დღევანდელი
დღით,
და ვემალები
კვლავ
ამ რეალობას,
არ მკითხო არაფერი,
ყალბია დანარჩენი,
გავრბივარ...
სიზმრებშიაც მოხეტიალე ვარ...

გასავლელს შევიმოკლებ,
სისწრაფეს მოვუმატებ,
და ტოტებს ტროტუარზე
ავანთებ კელაპტრებად.
შეცივნულ ლამპიონებს
ისინი გაათბობენ,
ბოლოს კი ჩაფერფლავენ
უვადოდ მონატრებას...

დგას როგორც მონუმენტი,
ქუჩაში უფოთლო ხე...

რადგანაც გზამ შენამდე,
დაკარგა მდინარება,
დავფანტავ მომენტებად,
კადრებად, ქცეულ განცდებს,
და მერე ხიდს მივაგნებ...

აქ, სადღაც, მდინარეა...