ფერი იცვალეს ბაღში ატმებმა-
შემოდგომის მზე დაეტყოთ ღაწვზე,
შენ ხელისგულზე სვამ მონატრებას
და სულის ერთი შებერვით მაწვდენ.

მერე, ლოდინით შემოსილ მზერას
გადახუნებულ ჰორიზონტს აყრდნობ,
საღამოს ბინდი ჰაერს რომ სერავს,
ნატრობ, იცოდე, რას ვფიქრობ ამ დროს.

ვერ ეგუები სიშორეს, ჩემო,
მოთმინებასაც გაუდის ვადა,
ერთგული კადრი ამოვიჩემე-
შეხვედრის მომენტს თვალებით ვხატავ.

არ შემიძლია მარტივად დაგთმო,
სხვის გვერდით მშვიდად მეძინოს მკლავზე,
მაგას ჯობია, ვცხოვრობდე მარტო
და შენთან ყოფნის სურვილი მკლავდეს.

ფერი იცვალეს ბაღში ატმებმა...