სულ, სულ, ალალბედზე გამეღვიძა...
ფანჯრიდან კატასავით შემოძვრა შემოდგომა,
სარკეში ჩაიხედა.
თავზე თმა ეცოტავა, სხეულზე ტანსაცმელი,
ტუჩებზე ხელები აიფარა, უკბილობა
რომ დაემალა, და ვერაფერი...
ყავისფრად შეიღება ლოყები, გაინაბა...
უჯრიდან ამოიღო ყვითელი ფანქრებივით
დათლილი უშენობა,
ფარდაზე მიამაგრა,
და ასე გაპრანჭული წავიდა სასეირნოდ...
მესმოდა დადიოდა ფოთლების შარი-შურში,
არაფრად აგდებდა... უღებდნენ, ამრავლებდნენ...
ხატავდა მის სხეულს სეზანი სეზონურად...
არცერთხელ დაცდენია სიტყვა და სამდურავი,
წყინდა და იცინოდა...
მწყინდა და...
რა იცოდა?..
რომ ასე გაპრანჭული წავიდა სასეირნოდ,
და სარკესთან დამიტოვა ნაცნობი უშენობა.