და იყო კაცი, წამოსული ფოთლების მთიდან
გვიან ზამთარს რომ დამიძახა. გვიანმა ქარმა
თეთრი სახლები მიატოვა, რისთვისაც ღირდა
სიკვდილი მე ვერ გავიგონე. შემინდეთ, მაგრამ

თქვენს მერე ვეღარ, ვერ დაადგა საშველი იმათ,
ვინც ცხოვრებაზე დაწერეს და უბრალოდ დაწვნენ
ბალახზე, ტანზე წაიფარეს ლექსი და წვიმა
(თქვენი სიზმრებიც დაგიტოვეს) თქვენ უკვე აწი

ვერ მოშორდებით ცივ ალაგებს, დაღლილი ივლით.
ჩვენს ოთახებში ამოავსებთ დაბზარულ კედლებს
თქვენი ხილვებით, მოგონებით, ლოცვებით, იმით,
რისთვისაც ყველა დავიღუპეთ, რისთვისაც ვევნეთ

ამ ზამთარს. ხეებს აღარა აქვთ ჩიტების სუნი
პირიქით მათი სიბერეა, მეტადრე ცივა.
როდესაც დგახარ არყოფნამდე, როდესაც უსმენ
პირველდღეობას ფოთოლწასვლის და პირველ სიტყვას

აქამდე ართქმულ, არდაწერილ შენი ცხოვრების
სადღაც რომ ხმელი, მონაბერი ღიმილი აკრავს.
მე შემიძლია არ გავთავდე გათოვებამდე
და ყველაფერი დავივიწყო.  შემინდეთ, მაგრამ ...