გთხოვ, გულის ჯიბე ამოიბრუნე, ახლა ერთ ლექსად მიღირს სამყარო,
რა ბედენაა თურმე იღბალი, თუ კაცს შენივე თავი გღალატობს,
ქუჩა ისეთი დარდისფერია, ბოლო იმედი ყმუის ძაღლივით,
ვიწრო ოთახში ვარ დამწყვდეული, ბრმა ლექსებით და გიჟის ხალათით.

გთხოვ, კიდევ ერთხელ ისე აფეთქდი, რომ ყველა ლექსში ვიგრძნო აპრილი,
გაგვიჭირდება, ვიცი, ორივეს გაცოცხლებული გრძნობის სიყალბე,
ზეცაზე მთვარე ღრუბლის როიალს მიუჯდა, ალბათ დაკვრას აპირებს...
გთხოვ ერთხელ კიდევ ისე დაწერე, მე რომ მიყვარდა, შენ რომ გიყვარდი.

ახლა მე ვიცი, ფიქრი წაგიღებს (ხომ ვერ ეშვები მარტო ბოდიალს),
მიწა, სისხლივით შედედებული, რომ დავაბიჯებ, შენი მკერდია,
დრო საათიდან გამოპარულა (რას ვიფიქრებდი, თუ გაბედავდა)...
გთხოვ, გულის ჯიბე ამოიბრუნე, სანამ ხელებში ჩაგაბერდები!