კაბა მაცვია  ნაცრისფერი, შენ მსაყვედურობ...
თვალებს აპარებ ქუჩის თავში, დგანან ბიჭები.
გახსოვს, რომ გსურდა მოგერთმია მთვარის ყვავილი? !
რამდენი მშვიდი ამოსუნთქვა გადაგიჭერი

და გაგრძნობინე, რომ არსებობს ცხელი იმედი,
რომ, რომ საცაა ხელებიდან გაგივარდები...
ზღვასთან ყაჩაღი გზას მიიკვლევს... დაბინდებულზე
რომ წუხანდელი ნაბიჯები გაიმეოროს...

მე შენს სხეულზე ნეტავ როდის გამეღვიძება?
რომ როგორც ფარზე იასავით დასვენებულმა
იგრძნო სიმშვიდე,  იის სუნი, სულ რომ დაეძებ...
მე ვარ გულიდან თვალებისკენ გადასასვლელი

და ყველა ხიდი, რაც არსებობს...
                თუ დამიჯერებ...