ჩემი ჰემისფეროები ხელისგულზე მიდევს და მე დავყურებ ზემოდან,
სასწაულის მჯერა მაგრამ,იქნებ მითხრა ახლა სად ვარ უფალო?
ვატრიალებ მე ცხოვრების რულეტკას და იქნებ დავსვა ზერო და
დედამიწა მოვისროლე შავ კოსმოსში ახლა ძალზე მწუხარემ.
ვდგავარ ისევ ამ სამყაროს ცენტრში და თან აბლაბუდის ბადეში
გაბმული ვარ ისე მძლავრად,თითქოს რამე უცნაური მწერი ვარ,
ჩემს ტვინში კი მზე ანთია,იცრემლება როგორც თოთო ბადიში,
რომელიღაც ცისკიდურზე ჩამომჯდარა ჩემი ბედის მწერალი.
გავიარე კოსმიური მანძილები ფიქრით,ვზივარ ჩეროში
საკუთარი ჩრდილისა და მესამასედ ყივის ქრისტეს მამალი,
ჰორიზონტზე სისხლისფერი განთიადი ფრთებით მოჰყავთ წეროებს,
ხელგაშლილი ეგებება ანგელოზთა მოფარფატე ამალა.
საკუთარი ჯვარი ვზიდე,ახლაც თითქოს გოლგოთისკენ მივათრევ,
ისე მიჭირს,ისე ღმერთო!მახსოვს შენც რომ უსაშველოდ გემძიმა,
მთამ ნისლები გააბოლა ხევებიდან,როგორც პაპამ თრიაქი,
გაშიშვლებულ სულს მიფარავს გაჭირვებით ჩემი ხორცის ძონძები.
ჩამაფურთხეს სულში ასჯერ,სამწუხაროდ მე კი ნერწყვი გამიშრა,
ვთესე ვარდი,ვთესე მაგრამ ვარდის ნაცვლად ამოვიდა ნარები,
შენი ჯვარი მომე ღმერთო! ვზიდო რადგან არ გეგონო მშიშარა,
ჯოჯოხეთში ნამყოფი ვარ,მხრებით დამაქვს დამღა,ანუ ალიბი.
სიამაყე ფეხით ვთელე,დავიჩოქე,ამოვხედე დაბლიდან
ამ ცხოვრებას,გადამთელეს მეც შენსავით.ეს სამყარო ტრიალებს
შენს გარშემო უფალო და სამწუხაროდ აღარ მიხსნის დანა პირს,
ბედი როგორც კომედია,ტრაგედია,ბედი არის ტიალი..
მე სიცოცხლე არად მიღირს,თუმცა მოჰგავს ზღვის მოქცევას,მიქცევას,
სიკვდილივით ზღვისთვისაც ხომ სულ ერთია რა ხატია ქვიშაზე,
ცის სიმძიმე საკუთარი სინდისივით მაწევს მხრებზე,ვიქცევი,
შვიდჯერ დამწვეს სიმართლისთვის,ფერფლისაგან შემდეგ ისევ ვიშვი და
ახლა ვდგავარ ამ სამყაროს ცენტრში,თანაც აბლაბუდის ბადეში
გაბმული ვარ ისე მძლავრად,თითქოს რამე უცნაური მწერი ვარ,
ჩემს ტვინში კი მზე ანთია,იცრემლება როგორც თოთო ბადიში,
რომელიღაც ცის კიდურზე გაიყინა ჩემი ბედის მწერალი.
                                                     
                                                                        დ.მ.2012წ.