ცრემლებით ძალიან იშვიათად,
უფრო, რეალობით ვტირი.
შეგრძნებებს თმებივით ვიშლი ახლაც,
ვსაუბრობ სიმშვიდის პირით...

სიტყვებიც საკმაოდ იშვიათად,
ვეპყრობი ჩურჩულსაც ფრთხილად.
თვალებში სინათლე მიკიაფებს,
მისული ჩაქრობის პირას...

_ ლექსები?!
ჰმ...
მართლა იშვიათად!
დიდი სიხშირით კი, ვურევ
ცხოვრებას, ტკივილს რომ მიქიაქებს,
და მელნად იღვრება სული...