მომიახლოვდი,
ფერდაკარგულ ზმანებას ვგავარ,
და მოლოდინი გრძელ ხაზებად მატყვია შუბლზე,
არ გიპასუხებ, ნუღარც მკითხავ ყველაზე მთავარს_
როცა შენ გხედავ, დასალიერს თუ რატომ ვუმზერ.

ასე მეგონა,
არასოდეს მიმატოვებდი,
ახლა საკუთარ უმწეობას მხრებით დავათრევ,
არ გსაყვედურობ,
რა ხანია გქვია პოეტი,
ვეღარც ვუსხლტები გალიიდან შეშლილ საათებს.

მომიახლოვდი,
დაივიწყეს უკვე ვნებებმა
ნაუცბათევი შეგრძნენებით აჟიტირება,
ვიცი, რომ ჩემი ბაგეები არ მოგბეზრდება,
თუმც ეს ღიმილი აღარასდროს გაიყიდება.

დღითიდღე უფრო ფერმკრთალდება ჩემი პორტრეტი,
ქუთუთოებთან ნაოჭებმა მოიკალათეს,
მაინც გპატიობ,
რა ხანია გქვია პოეტი,
და არასოდეს გეწოდება შენ მოღალატე...

მომიახლოვდი,
განვადებით გაცემულ ლექსებს,
უკან გიბრუნებ, უკვე ვადა გასვლიათ რახან,
მერე კი წავალ მხოლოდ ჩემთვის განკუთვნილ გზებზე,
იმ გზებზე, სადაც მარტოობის აჩრდილად დგახარ...