ქარია. დალალებს უთვლის აკაციებს,
ისევ უადგილო ადგილას ვიჩეხები,
სიტყვებმა ჰორიზონტი სადღაც გადაწიეს,
ვშტერდები, მზერის სივრცელით ვმიზეზდები.
ჰაერსაც ვბეზრდები და ასე მარტივად,
ზეცამდე აწვდილი ფიქრით, გამალებით
ვამზადებ გაფრენას, შინიდან გავდივარ,
კარსუკან წვებიან თვალები დანანების.
ახლა მეც შორი ვარ, ვაწყდები ჰორიზონტს,
სუნთქვით სულდაღლილი პაუზებს ვაკეთებ,
ჩრდილი ვარ წარსულის და როგორც ბრძოლის დროს,
ვფანტავ შეხორცებულ ტკივილთა ნაფლეთებს.
ვერ გადამაკეთებ, ასე უნდა ვევნო,
გარშემო ტყვედმყოფი წამების ჯარია,
გაფრენას ვამზადებ, დრო უნდა განვდევნო,
ფრთებს ვეძებ, წამოდი შენც, თუკი გცალია.
გავუსხლტეთ კალაპოტს, ლექსიც თუ გაგვიძლებს,
ზეცად ვარსკვლავები ვაწყოთ ფრაზებივით,
ქარი დაუკოცნის სუნთქვას აკაციებს,
თეთრი ფურცლებივით მარტო დარჩენილი.