ნაწარმოებები


პოეზიის საქველმოქმედო საღამო     * * *     დაწვრილებით ლიტ-მოვლენაში და ფორუმზე http://urakparaki.com/?m=13&Theme=1528     * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
24 თებერვალი, 2012


ჯორჯ გორდონ ბაირონი - ბუნების ლოცვა

მამავ სინათლის! ღმერთო შენივ ქმნილი ცარგვალის!
ნუთუ არ გესმის ღაღადისი სასოწარკვეთის?
ეპატიება ადამიანს როდისმე ბრალი?
და დანაშაულს კაცი ლოცვით გამოისყიდის?

მამავ სინათლის, ჩემი სული შენ შეგღაღადებს!
შენ კარგად ხედავ თუ რაოდენ ბნელი მაქვს სული;
ძალგიძს  ბეღურაც უშენოდ  ძირს არ ჩამოვარდეს,
გთხოვ  სასიკვდილო ცოდვას ვიყო განრინებული.

მე არ დავეძებ ახალ ტაძრებს, ან უცნობ სექტებს,
ოჰ, მიმითითე ბილიკები ჭეშმარიტების!
შენს ყოვლისშემძლე ძლიერებას თავს შევავედრებ;
ახალგაზრდობის ცოდვებისთვის ნუ გამიწყრები.

ფანატიკოსი თუ აღმართავს პირქუშ  შენობას,
დაე, ვეება ტაძრით დატკბეს  მისი ცრურწმენა,
დაე, განავრცონ მღვდლებმა მათი ბნელი მეფობა,
მისტიკურ წესთა მეშვეობით შეძლონ ცდუნება.

განა კაცს ძალუძს შემოქმედი მისი მოიცვას
გოტიკურ ტაძრის გუმბათით და მისი პალატით?
შენი ტაძარი დღის სახეა და დედამიწა,
ოკეანე და კოსმოსია - უსაზღვრო ტახტი.

უნდა გაწიროს გეჰენისთვის თავისი მოდგმა,
მან, ვის წინაშეც არ ვიხრებით მორჩილად წელში?
იმ ერთის გამო, წაწყმედის გზას ვინაც შეუდგა,
სუყველა უნდა დაიღუპოს  ამზელ გრიგალში?

ვისაც სწადია დაიმკვიდროს სასუფეველი,
ის თანამოძმეს სასიკვდილოდ რატომ იმეტებს? -
რომლის დოქტრინაც რადგან არის განსხვავებული,
ან უფრო ნაკლებ სისასტიკეს რომ  ჩააგონებს?

ვისაც არ ძალუძს რომ განმარტოს თავისი მრწამსი,
ნეტარებაში როგორ შეძლებს სხვის დარწმუნებას?
ქვეწარმავალი და მხოხავი  დაბლა უნასი,
როგორ გაიგებს  შემოქმედის განგებულებას?

ვინაც ცხოვრებას გაატარებს ეგოისტობით,
ვისი წარსულიც გასვრილია დანაშაულით --
შეძლებს კი რწმენის ძალითა და ცოდვათ შენდობით,
რომ დაიმკვიდროს არსებობა მარადიული?


წინასწარმხედის მე არ ვეძებ, მამავ, კანონებს, --
შენი კანონი ბუნებაში გამოვლინდება,
ვთვლი თავს გარყვნილად, შენს სიტყვას რომ არ გაუგონებს,
მაინც ვლოცულობ, რადგან შენგან შველა მჭირდება!

შენ ძალგიძს მართო ცის ვარსკვლავი მოხეტიალე
უკიდეგანო სამეფოში კოსმოსის სივრცის;
ვინც სტიქიონებს თავის ნებას დაუმორჩილებს
და პოლუსიდან პოლუსამდე თვის ხელს გაიწვდის.

ქვეყნად სიცოცხლეს შენი სიბრძნე რადგან გვანიჭებს,
როცა ინებებ, შეგიძლია ჩემი  წაყვანაც,
ოჰ! მანამ სანამ ამ მიწაზე მე დავაბიჯებ,
მიცავს ყოველგან მოყვარული შენი მარჯვენა.

შენ შეგღაღადებ, ღმერთო, შენ ხარ  მშველელი ჩემი!
რანაირ  ლხინს ან ჭირსაც უნდა გადავეყარო,
შენი ბრძანებით აღვდგები ან ძირს დავეცემი,
შენს წყალობაზე მარტოოდენ  იმედს ვამყარებ.

და როცა მტვერი  მიწას ისევ დაუბრუნდება,
გამოცურდება ჩემი სული  ფრთებით მსუბუქით,
ის შენს დიდებულ სახელს რადგან ეთაყვანება,
შეაძლებინე გიგალობს მან ხმით სალუქით!

მაგრამ თუ  სული სიკვდილს  სწრაფად გაიზიარებს,
ხრწნად ხორცთან ერთად მარადიულ  საწოლს ჩაწვება,
ლოცვას აღვავლენ  მანამ სანამ ეს გული მიცემს,
მიცვალებული რადგან სიკვდილს ვერ დაუსხლტება.

თავმდაბალ ჰანგით შენს  წინაშე მსურს ვიგალობო,
შენი წყალობა არასდროს არ დამავიწყდება
და იმედი მაქვს, ღმერთო ჩემო, ბოლოსდაბოლოს,
გზააბნეული  ცხოვრება  რომ დამიმთავრდება.

24 თებერვალი, 2012 წ.


Title:    The Prayer of Nature
Author: Lord Byron

1

Father of Light! great God of Heaven!
Hear'st thou the accents of despair?
Can guilt like man's be e'er forgiven?
Can vice atone for crimes by prayer?


2

Father of Light, on thee I call!
Thou see'st my soul is dark within;
Thou, who canst mark the sparrow's fall,
Avert from me the death of sin.


3

No shrine I seek, to sects unknown;
Oh, point to me the path of truth!
Thy dread Omnipotence I own;
Spare, yet amend, the faults of youth.


4

Let bigots rear a gloomy fane,
Let Superstition hail the pile,
Let priests, to spread their sable reign,
With tales of mystic rites beguile.


5

Shall man confine his Maker's sway
To Gothic domes of mouldering stone?
Thy temple is the face of day;
Earth, Ocean, Heaven thy boundless throne.


6

Shall man condemn his race to Hell,
Unless they bend in pompous form?
Tell us that all, for one who fell,
Must perish in the mingling storm?


7

Shall each pretend to reach the skies,
Yet doom his brother to expire,
Whose soul a different hope supplies,
Or doctrines less severe inspire?


8

Shall these, by creeds they can't expound,
Prepare a fancied bliss or woe?
Shall reptiles, groveling on the ground,
Their great Creator's purpose know?


9

Shall those, who live for self alone, [i]
Whose years float on in daily crime--
Shall they, by Faith, for guilt atone,
And live beyond the bounds of Time?


10

Father! no prophet's laws I seek,--
_Thy_ laws in Nature's works appear;--
I own myself corrupt and weak,
Yet will I _pray_, for thou wilt hear!


11

Thou, who canst guide the wandering star,
Through trackless realms of aether's space;
Who calm'st the elemental war,
Whose hand from pole to pole I trace:


12

Thou, who in wisdom plac'd me here,
Who, when thou wilt, canst take me hence,
Ah! whilst I tread this earthly sphere,
Extend to me thy wide defence.


13

To Thee, my God, to thee I call!
Whatever weal or woe betide,
By thy command I rise or fall,
In thy protection I confide.


14.

If, when this dust to dust's restor'd,
My soul shall float on airy wing,
How shall thy glorious Name ador'd
Inspire her feeble voice to sing!


15

But, if this fleeting spirit share
With clay the Grave's eternal bed,
While Life yet throbs I raise my prayer,
Though doom'd no more to quit the dead.


16

To Thee I breathe my humble strain,
Grateful for all thy mercies past,
And hope, my God, to thee again [ii]
This erring life may fly at last.


December 29, 1806.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები