სცივა გაზაფხულს, ვერ შეიშრო ჯერაც ნამქერი,
მსუყე ზამთრისგან გამოყოლილ ამინდებს უძლებს,
მოგონებების აბორგებულ აჩრდილს გავცქერი,
და მონატრება მახვევია არშიად გულზე,

შესაბამისად, შენზე ფიქრი დავიმეგობრე,
განშორების დრო ასე უფრო ადვილად გავა,
თუმცა მცირე ხნით მიაშურე მშობლიურ სოფელს,
ლექსად სათქმელი განცდით მაინც ამტკივდა თავი.

მანდ ახლა თოვლით დაფარულან სახურავები,
მთელი ნაღველი საკვამურებს გამოუხატავთ,
ჩვენთან ოცნებებს რეალობით ახურდავებენ,
თანდათან უფრო ძლიერდება გაქცევის ნატვრა.

ერთგულება კი ძველმოდური გამხდარა, თურმე,
და იშვიათი ხილი არის სიტყვა გულღია,
მაშინ როდესაც გულწრფელობას შენ არ იშურებ,
არ მალავ სითბოს და მწერ ფრაზებს სიყვარულიანს....