ნაწარმოებები


    * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
7 მარტი, 2012


ჯორჯ გორდონ ბაირონი - ვისურვებდი რომ ვყოფილიყავ ბავშვივით ლაღი

ვისურვებდი რომ ვყოფილიყავ ბავშვივით ლაღი,
ბინად მქონოდა მშობლიური მთების ქვაბული,
ან შემომევლო უღრანი ტყე ანდაც წარაფი,
ულურჯეს ტალღებს რომ არ ვიყო დანატრებული.
პომპეზურობა  საქსონური  ამაყი ყოფის
ჩემს თავისუფლად შობილ  სულს ვერ შეეთანხმება,
ვისაც ყველაზე მეტად უყვარს მთების ქარაფი,
ეძებს  კბოდეებს, ზვირთები რომ ზედ ეხეთქება.

არად ჩავთვლიდი  მე ამ მიწებს კულტივირებულს
და დიდებული ჟღერადობის დასახელებებს!
მონებისათვის  ჩამორთმევა ხელის რარიგ მძულს
და მეზიზღება, როცა ვხედავ ქედდადრეკილებს.
შენ მომათავსე ბედ-იღბალო  იმ კლდეთა შორის,
რომ ეხეთქება ოკეანის ტალღა ღრიალით;
და სიჭაბუკის დროინდელი სანახაობის
საცქერლად, შეგთხოვ, კიდევ  ერთხელ მახეტიალე.

ცოტა ვიცხოვრე, მაგრამ უკვე  ვატყობ ახლავე,
რომ ვერ შევუწყობ წუთისოფელს  მძიმე ხასიათს:
ოჰ!  უკუნეთის ჩრდილები რად დაგვიმალავენ,
ამქვეყნად კაცის არსებობის შეწყვეტის საათს?
ერთხელ როდესაც დიდებული ვნახე სიზმარი
და მოლანდებით წარმომიდგა ნეტარი სცენა:
სინამდვილემ  კი მისი სხივით ასე საზარით,
ცხადში, ნეტავი, ძილისაგან რად დამაბრუნა?

მიყვარდა - მაგრამ სიყვარული არის გამქრალი
და გვერდით აღარც ერთი სიყრმის მეგობარია:
მარტოობით კი  გული არის გაუხარელი,
მისი ყოფილი იმედებიც ყველა მკვდარია!
თუმც მხიარული სუფრის თანამეინახენი 
გამიქარვებენ ამ მტკივნეულ ყოფას განცხრომით -
ტკბობაშერეულს მავიწყდება სენი შემშლელი,
თუმც მაინც ტანჯავს მარტოობა გულს ჯერ-ჯერობით.

მოსაწყენია, რომ ისმენდე იმათ ხმას, ვინაც
ძალაუფლებამ, შემთხვევამ და ანდაც სიმდიდრემ
გახადა  შენთან  დროსტარების  შესაფერისად,
არც მტრად მიიჩნევ, არც მეგობრად,  თავს კი უყადრებ.
რომ დამიბრუნდნენ მეგობრები ჩემი ბავშვობის,
დროით ნაცადი და გრძნობებით ჩემნაირები,
არ ვიქნებოდი მონაწილე ღამის ღრეობის,
სასახელოდ რომ მიიჩნევენ მისი წევრები.

და  ქალიც, ჩემი საყვარელი, ჩემი იმედი,
სულის ნუგეშისმცემელი და ჩემთვის სუყველა!
რა ცივი უნდა იყოს ახლა ჩემი გულ-მკერდი,
მისი ღიმილიც თუკი იწვევს თავის შეწყენას!
უსინანულოდ ამ ყველაფერს მივატოვებდი,
მწუხარების და ტანჯვის მომგვრელ დიდებულ პატივს,
შვებას სულისას მხოლოდ იმით მოვიპოვებდი,
რაც სათნოების წარმოადგენს პრეროგატივას.

იძულებული ვიქნები, რომ გადავიკარგო -
თუმცა არა მძულს, გავერიდო კაცობრიობას;
სულს სურს რომ სადღაც ბნელ ხევებში გაინავარდოს,
რომ ესიტყვება სიპირქუშით ჩემს გონს და გრძნობას.
ნეტავ ფრინველის ფრთები როსმე მეც გამომესხას,
რომ შემძლებოდა მტრედებივით ცაში ნავარდი,
მოვახერხებდი  ალბათ  ზეცის თაღის გაკვეთას
და სამუდამოდ ამ ქვეყნისგან დავისვენებდი.

7 მარტი, 2012 წ.



I Would I Were a Careless Child  (1807)

by George Gordon, Lord Byron


I would I were a careless child,
    Still dwelling in my Highland cave,
Or roaming through the dusky wild,
    Or bounding o’er the dark blue wave;
The cumbrous pomp of Saxon pride
    Accords not with the freeborn soul,
Which loves the mountain’s craggy side,
    And seeks the rocks where billows roll.

Fortune! Take back these cultured lands,
    Take back this name of splendid sound!
I hate the touch of servile hands,
    I hate the slaves that cringe around.
Place me among the rocks I love,
    Which sound to Ocean’s wildest roar;
I ask but this--again to rove
    Through scenes my youth hath known before.

Few are my years, and yet I feel
    The world was ne’er design’d for me:
Ah! why do dark’ning shades conceal
    The hour when man must cease to be?
Once I beheld a splendid dream
    A visionary scene of bliss:
Truth--wherefore did thy hated beam
    A wake me to a world like this?

I loved--but those I loved are gone;
    Had friends--my early friends are fled:
How cheerless feels the heart alone,
    When all its former hopes are dead!
Though gay companions o’er the bowl
    Dispel awhile the sense of ill;
Though pleasure stirs the maddening soul,
    The heart--the heart--is lonely still.

How dull! to hear the voice of those
    Whom rank of chance, whom wealth or power,
Have made, though neither friends nor foes,
    Associates of the festive hour.
Give me again a faithful few,
    In years and feelings still the same,
And I will fly the midnight crew,
    Where boist’rous Joy is but a name.

And woman, lovely woman! thou,
    My hope, my comforter, my all!
How cold must be my bosom now,
    When e’en thy smiles begin to pall!
Without a sigh would I resign
    This busy scene of splendid woe,
To make that calm contentment mine,
    Which virtue knows, or seems to know.

Fain would I fly the haunts of men-–
    I seek to shun, not hate mankind;
My breast requires the sullen glen,
    Whose gloom may suit a darken’d mind.
Oh! that to me the wings were given,
    Which bear the turtle to her nest!
Then would I cleave the vault of Heaven,
    To flee away, and be at rest.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები