ნაწარმოებები


    * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
20 მარტი, 2012


უილიამ შექსპირი - სონეტი XII

როცა საათი მიმწუხრისას აგუგუნდება,
ვხედავ ნათელი ბნელში რარიგ ჩაიძირება;
როდესაც ვამჩნევ იას ფერი გაუხუნდება
და შავ კულულებს ვერცხლისფერი შემოერევა;

როს ამაყ ხეებს დავინახავ ფოთოლგაცვენილს,
ადრე სიცხეში რომ ფარავდნენ ჩრდილებით ფარას,
ყანის თავთავებს მერე ყველას ძნებად შეკონილს
დროგზე დადებულს რომ მივიჩნევ ეკლად და ნარად.

შენს სილამაზეს მე დავუწყებ სხვაგვარად ჭვრეტას,
რომ თავის დროზე ისიც მსგავსად გადაშენდება,
ძველ სილამაზეს უწერია ქვეყნად დაშრეტა,
როგორც კი ნორჩი სილამაზე აღმოცენდება.

დროის მსახვრალ ცელს მამაცურად წინაღუდგები,
ჯიშს თუ განაგრძობ - მაშინ აღარც განადგურდები.

20 მარტი, 2012 წ.




William Shakespeare – Sonnet XII

When I do count the clock that tells the time,
And see the brave day sunk in hideous night;
When I behold the violet past prime,
And sable curls all silver'd o'er with white;

When lofty trees I see barren of leaves
Which erst from heat did canopy the herd,
And summer's green all girded up in sheaves
Borne on the bier with white and bristly beard,

Then of thy beauty do I question make,
That thou among the wastes of time must go,
Since sweets and beauties do themselves forsake
And die as fast as they see others grow;

    And nothing 'gainst Time's scythe can make defence
    Save breed, to brave him when he takes thee hence.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები