ნაწარმოებები


პოეზიის საქველმოქმედო საღამო     * * *     დაწვრილებით ლიტ-მოვლენაში და ფორუმზე http://urakparaki.com/?m=13&Theme=1528     * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
25 მარტი, 2012


ჯორჯ გორდონ ბაირონი - სტანსები ავგუსტასათვის

თუმცა გასრულდა დღენი ჩემი ბედისწერისა,
ბედის ვარსკვლავი სამუდამოდ ძირს ჩაესვენა,
მაგ ნაზმა გულმა დიდსულოვნად იუკადრისა,
ურიცხვ ნაკლთაგან რომელიმე აღმოეჩინა.
თუმც მაგ სულისთვის ჩემი დარდი იყო ცნობილი,
არ დაერიდა ჭირ-ვარამის გაზიარებას,
სიყვარული კი საოცნებოდ წარმოდგენილი,
შენში ჰპოვებდა გამოძახილს და ნეტარებას.

როცა ბუნება ჩემს გარშემო გაიღიმება
და ჩემს ღიმილზე ღიმილითვე მეპასუხება,
მტკიცედ მწამს, რომ ის არასოდეს მოიტყუება,
რადგან მაშინვე ეგ ღიმილი მომაგონდება.
როცა ქარები ეომება ოკეანის წყლებს,
როგორც მე ჩემი მახლობლები მეომებიან,
მათი ზვირთები ემოციას მაშინ აღმიგზნებს,
ჩვენს დაცილებას თუ ისინი ეშურებიან.

თუმც საბოლოო იმედის კლდე უკვე დამემსხვრა
და ნამსხვრევები ზღვის ტალღებმა ქვეშ მოიყოლა,
უსასოობით გულს აღმოხდა გმინვა და ოხვრა,
მაგრამ ტკივილმა იგი მაინც ვერ დაიმონა.
ო, რა ბევრია გამტანჯავი ქვეყნად ტკივილი:
მათ შეუძლიათ მოგსპონ, მაგრამ არ შეგიძულონ –
მათ შეუძლიათ გაგაწამონ, მაგრამ მორჩილი
არ შეუძლიათ გამიხადონ - ალბათ შენს გამო.

თუმც მოკვდავი ხარ, არასოდეს მომატყუებდი,
ქალი ხარ, თუმცა არასოდეს მიმატოვებდი,
თუმცა გიყვარდი, არასოდეს დამამწუხრებდი,
ცილს გწამებდნენ და პასუხისგან თავს იკავებდი.
თუმც ბრმად მოგენდე, ერთხელაც კი არ მიღალატე,
დავშორდით, მაგრამ ეს არ იყო ჩემგან გაქცევა,
ფრთხილობდი, მაგრამ აუგი ვერ დაგაცდენინეს
და მდუმარებით აიტანე ცილისწამება.

არც განვიკითხავ, არც ვიზიზღებ მე ამ სამყაროს,
მიუხედავად ომისათვის მრავლისა - ერთთან,
ჩემს სულს არ ძალუძს მის მაქებართ მიესადაგოს,
სისულელეა რომ სიყვარულს ელოდოს მისგან.
და ეს შეცდომა, ო, რარიგად ძვირი დამიჯდა,
რა იქნებოდა, ეს უწინაც ასე მცოდნოდა!
აღმოვაჩინე, რომ ყველაფრის დაკარგვა ჯობდა,
ვიდრე ეს ჩვენი სიახლოვე ჩამომრთმეოდა.

ნამსხვრევებიდან დაღუპული უკვე წარსულის
ერთი რამ მაინც სანუგეშოდ მომაგონდება,
ყველაზე მეტად ჩემთვის იყო ვინაც ნატრული,
თაყვანისცემას სხვაზე მეტად იმსახურებდა:
და უდაბნოში მოჩუხჩუხებს კვლავ ნაკადული,
განტოტვილი ხე აღმართულა მაღლა ზეგანზე,
მარტოობაში სადღაც ახლოს გალობს ფრინველი,
რომელიც ჩემს სულს საიდუმლოდ უამბობს შენზე.

25 მარტი, 2012 წ.



G.G.Byron:

Stanzas to Augusta


Though the day of my destiny's over,
    And the star of my fate hath declined,
Thy soft heart refused to discover
    The faults which so many could find;
Though thy soul with my grief was acquainted,
    It shrunk not to share it with me,
And the love which my spirit hath painted
    It never hath found but in thee.

Then when nature around me is smiling
  The last smile which answers to mine,
I do not believe it beguiling
    Because it reminds me of thine;
And when winds are at war with the ocean,
    As the breasts I believed in with me,
If their billows excite an emotion,
    It is that they bear me from thee.

Though the rock of my last hope is shiver'd,
    And its fragments are sunk in the wave,
Though I feel that my soul is deliver'd
    To pain — it shall not be its slave.
There is many a pang to pursue me:
    They may crush, but they shall not contemn —
They may torture, but shall not subdue me —
    'Tis of thee that I think — not of them.

Though human, thou didst not deceive me,
    Though woman, thou didst not forsake,
Though loved, thou forborest to grieve me,
    Though slander'd, thou never could'st shake, —
Though trusted, thou didst not betray me,
  Though parted, it was not to fly,
Though watchful, 'twas not to defame me,
    Nor, mute, that the world might belie.

Yet I blame not the world, nor despise it,
    Nor the war of the many with one —
If my soul was not fitted to prize it
    'Twas folly not sooner to shun:
And if dearly that error hath cost me,
    And more than I once could foresee,
I have found that, whatever it lost me,
    It could not deprive me of thee.

From the wreck of the past, which hath perish'd,
    Thus much I at least may recall,
It hath taught me that which I most cherish'd
    Deserved to be dearest of all:
In the desert a fountain is springing,
    In the wide waste there still is a tree,
And a bird in the solitude singing,
    Which speaks to my spirit of thee.

24 July 1816

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები