ნაწარმოებები


პოეზიის საქველმოქმედო საღამო     * * *     დაწვრილებით ლიტ-მოვლენაში და ფორუმზე http://urakparaki.com/?m=13&Theme=1528     * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
31 მარტი, 2012


ჯორჯ გორდონ ბაირონი - სარდიონი

ის ვერ მხიბლავს მატყუარა ბრწყინვალებით,
თუმც ხსოვნაში ჩამებეჭდა სამუდამოდ;
და ციმციმებს მბოძებელის მოკრძალებით,
ჩემთვის მეტად ძვირფასია ამის გამო.

ამ კავშირზე შეუძლია ზოგს დამცინოს,
ხშირად მითხრას უსაფუძვლო საყვედური,
მე კი არ მსურს საჩუქარი მოვიცილო,
მას ვუყვარდი, არც მე ვიყო უმადური.

მომაწოდა ყოყმანით და შიშით სავსემ,
ეშინოდა საჩუქარი არ მეკადრა,
ვუპასუხე, საჩუქარი როს ავიღე,
მე კი იმის მეშინოდა – დამეკარგა.

დავაკვირდი სიყვარულის ამ საწინდარს,
სიახლოვეს უჩვეულოდ რომ ბრწყინავდა,
შეიცავდა წვეთი ცრემლის ის დანაცვარს,
იმ დროიდან მე ეს ცრემლი შემიყვარდა.

თავმდაბალი ახალგაზრდის სამკაულებს
შეადგენდა არც წოდება, არც სიმდიდრე,
თუმც ვინც ეძებს ჭეშმარიტად კარგ ყვავილებს,
ბაღს დატოვებს – მიაშურებს ველს და მინდვრებს.

ეს მცენარე არ იზრდება სასათბურეს,
რომ გხიბლავს და თან აქვს უცხო არომატიც
და სჭირდება მას ბუნების სიველურე,
ორივეში გადაუსწროს ყვავილს ნატიფს.

ფორტუნაც რომ დაეხმაროს ხანდახან ნიჭს,
ერთხელ მაინც რომ გვხედავდეს თვალხილული,
უშურველად გაიღებდა უამრავ წილს,
მის ნიჭთან და გონებასთან პროპორციულს.

მაგრამ შენ რომ დაენახე როსმე ქალღმერთს,
თავის გულ-მკერდს მხოლოდ შენსკენ მოაპყრობდა,
მოგიძღვნიდა საუნჯეებს მხოლოდ შენ ერთს,
დანარჩენებს მცირედიც არ შეხვდებოდათ.

31 მარტი, 2012 წ.


The Cornelian  (1806)

by George Gordon, Lord Byron


No specious splendour of this stone
    Endears it to my memory ever;
With lustre only once it shone,
    And blushed modest as the giver.

Some, who can sneer at friendship's ties,
    Have, for my weakness, oft reproved me;
Yet still the simple gift I prize,
    For I am sure the giver loved me.

He offer'd it with downcast look,
    As fearful that I might refuse it;
I told him, when the gift I took,
    My only fear should be to lose it.

This pledge attentively I view'd,
    And sparkling as I held it near,
Methought one drop the stone bedew'd,
    And ever since I've loved a tear.

Still, to adorn his humble youth,
    Nor wealth nor birth their treasures yield;
But he who seeks the flowers of truth,
    Must quit the garden for the field.

'Tis not the plant uprear'd in sloth,
    Which beauty shows, and sheds perfume;
The flowers which yield the most of both
    In Nature's wild luxuriance bloom.

Had Fortune aided Nature's care,
    For once forgetting to be blind,
His would have been an ample share,
    If well proportion'd to his mind.

But had the goddess clearly seen,
    His form had fix'd her fickle breast;
Her countless hoards would his have been,
    And none remain'd to give the rest.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები