ნაწარმოებები


    * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
16 აპრილი, 2012


ჯორჯ გორდონ ბაირონი - ცრემლი

როს სიყვარული ან მეგობრობა
მოგვაცილებენ ჩვენს თანაგრძნობას;
თვალია მაშინ სარკე სიწრფელის,
ბაგეს ჩვევია როცა ტყუილი
ღრმულით დამალოს, ანდაც ღიმილით,
გრძნობის საზომად დაგვრჩება ცრემლი.

ძალზე ხშირია, როცა ღიმილი
ეშმაკობაა ფარისეველის,
შენიღბოს შიში ან სიძულვილი;
გამინდე თუ ხარ ჩემზე გამწყრალი,
სანამდე სულის გამთქმელი თვალი
დაიბინდება, დროებით, ცრემლით:

გულმოწყალების ნაზი ნათელი,
არის მოკვდავთა მანიშნებელი 
უხეშობისგან სულგანწმენდილის;
უჩინარდება იქ თანაგრძნობა,
ეს სათნოება სადაც იგრძნობა
და მისი ცვარი იფრქვევა ცრემლით:

კაცი, რომელიც ცურვას არ იშლის,
არ უშინდება ქროლვას ქარიშხლის
და უჭერია გემის შტურვალი,
როს გადაუვლის ტალღა მძვინვარე,
რაც შეიძლება ექცეს სამარედ,
იმ მწვანე შხეფებს ანათებს ცრემლით;

გულად მებრძოლის ველზე სიკვდილი,
რომ ჭირვეული ჰპოვოს გვირგვინი
დიდების, როცა მტერი მოცელის;
მაგრამ თუკი მტერს ნახავს დაცემულს
მისთვისაც იგრძნობს ძლიერ სიბრალულს,
ყოველ ჭრილობას მოუბანს ცრემლით.

თუკი ამაყი ვინმე მებრძოლი,
კვლავ დაუბრუნდა თავის საცოლეს,
როს სისხლიანი ჩააგო ხმალი;
შრომის  მიიღო მან საზღაური,
გულში ჩაიკრა შეყვარებული
და თვალებიდან მოწმინდა ცრემლი.

ტკბილო სცენებო ჩემ სიყმაწვილის,
ადგილნო ძმობის და სიალალის,
ყოველი სწრაფადგაფრენილ წელის
ჩამოცილების მე არმსურველი,
ბოლო მზერისთვის შემოვტრიალდი,
ვეღარ გარჩევდით დამბინდველ ცრემლით.

მე აღარ ძალმიძს აღთქმის მიცემა,
ჩემი მერისთვის რამის მტკიცება,
შეყვარებულიც აღარ მიმელის,
მახსოვს ჩრდილისქვეშ იმ ტალავერის,
საათი, როცა ძვირფასი მერი
აჯილდოებდა ამ აღთქმებს ცრემლით.

ახლა კი სხვისგან დაუფლებული,
დაე, ცხოვრობდეს ის კურთხეული!
პატივისცემას მისი სახელი,
თუმც მე არ მერგო, კვლავ იმსახურებს
და თუმც ჩემს ნაცვლად ის სხვას უყურებს,
მას ვაპატიე ღალატი ცრემლით.

თქვენ, მეგობრებო ჩემი ბავშვობის,
სანამ მომიწევს გითხრათ: მშვიდობით,
გულთან ახლოა მეტად იმედი:
თუკი როდესმე ისევ შევხვდებით,
სადმე ერთმანეთს გადავაწყდებით,
დე შევხვდეთ, როგორც დავშორდით, ცრემლით.

გამიფრინდება როდესაც სული,
ღამის წყვდიადში გადაკარგული,
გაუმზადდება გვამს სარეცელი;
იმ სამარესთან როცა გაივლი,
სადაც ფერფლია ჩემი შთანთქმული,
ოჰ, დაასველეთ ის მტვერი ცრემლით.

ნუ მოათავსებთ იქ მარმარილოს -
გლოვის დიდება წარმოაჩინოს,
მე არ მჭირდება აღმართვა ძეგლის;
და არც მონაგონ ყალბი დიდებით
სიცოცხლის შემდეგ განთქმა სახელის.
რასაც გთხოვ და მსურს – ეს არის ცრემლი.

16 აპრილი, 2012 წ.


G.G.Byron – The Tear


When Friendship or Love
Our sympathies move;
When Truth, in a glance, should appear,
The lips may beguile,
With a dimple or smile,
But the test of affection’s a Tear:

Too oft is a smile
But the hypocrite’s wile,
To mask detestation, or fear;
Give me the soft sigh,
Whilst the soultelling eye
Is dimm’d, for a time, with a Tear:

Mild Charity’s glow,
To us mortals below,
Shows the soul from barbarity clear;
Compassion will melt,
Where this virtue is felt,
And its dew is diffused in a Tear:

The man, doom’d to sail
With the blast of the gale,
Through billows Atlantic to steer,
As he bends o’er the wave
Which may soon be his grave,
The green sparkles bright with a Tear;

The Soldier braves death
For a fanciful wreath
In Glory’s romantic career;
But he raises the foe
When in battle laid low,
And bathes every wound with a Tear.

If, with high-bounding pride,
He return to his bride!
Renouncing the gore-crimson’d spear;
All his toils are repaid
When, embracing the maid,
From her eyelid he kisses the Tear.

Sweet scene of my youth!
Seat of Friendship and Truth,
Where Love chas’d each fast-fleeting year
Loth to leave thee, I mourn’d,
For a last look I turn’d,
But thy spire was scarce seen through a Tear:

Though my vows I can pour,
To my Mary no more,
My Mary, to Love once so dear,
In the shade of her bow’r,
I remember the hour,
She rewarded those vows with a Tear.

By another possest,
May she live ever blest!
Her name still my heart must revere:
With a sigh I resign,
What I once thought was mine,
And forgive her deceit with a Tear.

Ye friends of my heart,
Ere from you I depart,
This hope to my breast is most near:
If again we shall meet,
In this rural retreat,
May we meet, as we part, with a Tear.

When my soul wings her flight
To the regions of night,
And my corse shall recline on its bier;
As ye pass by the tomb,
Where my ashes consume,
Oh! moisten their dust with a Tear.

May no marble bestow
The splendour of woe
Which the children of vanity rear;
No fiction of fame
Shall blazon my name.
All I ask—all I wish—is a Tear.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები