მინდა ჩემს თავთან ამბის მოყოლა,
მას კი დრო არ აქვს, გვერდით დამიჯდეს...
 
                                                თანანა




სახე გადამიჯღაბნეს წვიმის ურცხვმა ცრემლებმა,
თითქოს ზეცას ჩემი აქვს რეზუსი და გენები...
ვცხოვრობ როგორც იმედი, ისევ ისე ცერებზე
და ვარ მარტისებურად. უფალს ასე ენება !

გარეთ როცა ყვავილებს კალთებს ახევს მაისი,
ვეძებ ადგილს ჩემში და...აი, ასე წვალებით...
არსად არის იმგვარი დროებითი სიამე,
რომ ჩაქრე და სინათლის სულ სხვაგვარად იწამო!

სულელური განგაში გულსაც ისე მოსწყინდა,
როგორც წვიმას წვეთების წკაპა-წკუპი რაფაზე...
ვიფიქრებდი ოდესმე დრო თუ გადამწონიდა
არყოფნიდან ყოფნამდე ?! აბსურდია, სიზიფე

ეს ცხოვრება და რაკი, უფალს ასე ენება,
ვცხოვრობ როგორც იმედი, ისევ ისე ცერებზე...