ნაწარმოებები


პოეზიის საქველმოქმედო საღამო     * * *     დაწვრილებით ლიტ-მოვლენაში და ფორუმზე http://urakparaki.com/?m=13&Theme=1528     * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
3 მაისი, 2012


ჯორჯ გორდონ ბაირონი - წყვდიადი

ვნახე სიზმარი, ნაკლებად რომ მოჰგავდა სიზმარს.
მზე ჩაიფერფლა, ღამე იყო უვარსკვლავებო,
თუმც პლანეტები განაგრძობდნენ ცაში ხეტიალს,
მაგრამ ამჯერად უციმციმოდ და უგზო-უკვლოდ.

ყინულოვანი დედამიწა მიირწეოდა,
ჩაბნელებულ და უმთვარეო ღამის სივრცეში,
დგებოდა დილა, თუმც ნათელი ვეღარ მოჰქონდა,
ვნება ჩაუქრა ძე-ხორციელს  სიკვდილის შიშით.

და კაცის გული მხოლოდ იმას თუღა ნატრობდა
და ლოცულობდა დამდგარიყო უმალ ნათელი,
ყველა არსება კოცონებთან ყოფნას ლამობდა,
რადგან ის იყო ერთადერთი გამათბობელი.

გვირგვინოსანი მეფეების ყველა სასახლე
ცეცხლში შთაინთქა და სახლებიც გადაიბუგა
და საცხოვრისი აღარ დარჩა არსად უხლები,
რაც არ დაიწვა, ქალაქები გაუდაბურდა.

ხალხი კოცონთა გარეშემო თავმოყრილიყო,
ერთმანეთისთვის რომ ემზირა თვითეულ მათგანს,
ალბათ ბედნიერ ვარსკვლავზე თუ გაჩენილიყო,
ვინც ვულკანებთან უყურებდა მთების ჩირაღდანს.

ძრწოლას მოეცვა დედამიწის ყველა სულდგმული;
ტყეების რიცხვი საათობით შემცირდებოდა,
მოჭრილ ხეების ღეროები სწრაფად ტკაცუნით
დაიწვებოდა, მიდამო კი ჩაბნელდებოდა. 

სასოწარკვეთილ ადამიანთ კოცონის შუქით
უნათდებოდათ სახეები იმქვეყნიური,
წამოძახილი გაისმოდა ისტერიული
და ქვითინდებდნენ საცოდავად მიწასგართხმულნი. 

მომუჭულ ხელში ზოგიერთს კი თავი ჩაერგო,
უაზრო სახით უმიზეზოდ იღიმებოდა,
ზოგიც საწვავით ამ კოცონებს სამგლოვიაროს
ამარაგებდა, ცაშიც თრთოლვით იყურებოდა, 

წარსულ სამყაროს ცა სუდარად გადაქცეოდა,
კრულვას უთვლიდნენ და მიწისკენ ისევ თავს ხრიდნენ,
ადამიანებს აწამებდათ უიმედობა,
ტკივილისაგან კვნესოდნენ და კბილებს აღრჭენდნენ.

და გარეული ფრინველები ცვიოდნენ დაბლა
და ფართხალებდნენ უსარგებლო ფრთების ფართხუნით,
მხეცნი, გველები მიდიოდნენ ცეცხლთან მორჩილად,
მაგრამ კაცთაგან საჭმლისათვის იქნენ მოკლულნი.


ომი, რომელიც ელდისაგან დროებით შეწყდა,
გაჩაღდა, რადგან სისხლის ფასი  გახდა საჭმელი,
ნაალაფარით ყველა ცალკე გამოძღებოდა,
ქვეყნად სრულიად აღმოიფხვრა კაცთ სიყვარული.

დედამიწაზე მოელოდნენ მხოლოდღა სიკვდილს,
რომელიც იყო მყისიერი და საძრახავი,
შიმშილის გრძნობა ადამიანთ უჭამდა გულ-ღვიძლს,
მათი გვამები კი ეყარა დაუმარხავი.

გალეულისგან გალეული შეიჭმებოდა,
თავიანთ პატრონთ თავს ესხმოდნენ უკვე ძაღლებიც,
გარდა ერთისა, მკვდარ პატრონსაც რომ ერთგულობდა,
არვის აძლევდა ნებას გვამთან მიახლოების.

საბრალო ძაღლი არ ეძებდა თავისთვის საჭმელს,
ოღონდ მუდმივად საცოდავად გვამთან ყმუოდა,
აულოკავდა  საალერსოდ პატრონს ცივ ხელებს,
რომელიც მას ვერ პასუხობდა... მალევე მოკვდა.

შიმშილისაგან ბრბო თანდათან დაპატარავდა,
ცოცხლად გადარჩა მხოლოდ ორი მოსისხლე მტერი,
საკურთხეველთან მოხდა მათი ბოლო შეხვედრა,
სადაც ეყარა თითქმის ჩამქრალ ცეცხლის ნაცარი.

გროვად ეყარა იქვე წმინდა ჭურჭელი ტაძრის,
არასაჭირო ხმარებისგან შეგინებული,
მათ გადაქექეს  ჩონჩხადქცეულ ხელით ნაცარი,
უძლურად ერთად შეუბერეს ნაღვერდალს სული.

გაჩაღდა ცეცხლი, მაგრამ ბედმა მწარედ დასცინათ
როცა ერთმანეთს დააკვირდნენ, შიშის თავზარით
სული ამოხდათ, ერთმანეთი თუმცა ვერ იცნეს
და ვერ გაიგეს რად ეწერა სხვის შუბლზე: “მტერი”. 

სამყარო იქცა გვამების და ტალახის გროვად,
გახდა უკაცო, უსიცოცხლო და უმცენარო,
მდინარეებში, ტბებში ყველგან წყალი გახევდა
და არაფერი დაარღვევდა წყლების სიწყნარეს.

უკაცრიელი ხომალდები ლპებოდა ზღვებში,
ჩამოიშალნენ ნაწილებად მათი ანძები,
წყლების უფსკრულებს არ არხევდა მცირე ტალღებიც,
რადგან მიწყნარდნენ სამუდამოდ ცაში ქარები.

ჩამქრალი მთვარე სტიქიონებს ვერ მასპინძლობდა,
ჰაერიც გახდა უქარებო და უმოძრაო,
ღრუბლებიც გაქრნენ, წყვდიადი არ საჭიროებდა
მათ დახმარებას – იგი იყო საყოველთაო.

3 მაისი, 2012 წ.



Darkness  (1816)
by George Gordon, Lord Byron


I had a dream, which was not all a dream.
The bright sun was extinguished, and the stars
Did wander darkling in the eternal space,
Rayless, and pathless, and the icy Earth
Swung blind and blackening in the moonless air;
Morn came and went—and came, and brought no day,
And men forgot their passions in the dread
Of this their desolation; and all hearts
Were chilled into a selfish prayer for light:
And they did live by watchfires—and the thrones,
The palaces of crownéd kings—the huts,
The habitations of all things which dwell,
Were burnt for beacons; cities were consumed,
And men were gathered round their blazing homes
To look once more into each other's face;
Happy were those who dwelt within the eye
Of the volcanos, and their mountain-torch:
A fearful hope was all the World contained;
Forests were set on fire—but hour by hour
They fell and faded—and the crackling trunks
Extinguished with a crash—and all was black.
The brows of men by the despairing light
Wore an unearthly aspect, as by fits
The flashes fell upon them; some lay down
And hid their eyes and wept; and some did rest
Their chins upon their clenchéd hands, and smiled;
And others hurried to and fro, and fed
Their funeral piles with fuel, and looked up
With mad disquietude on the dull sky,
The pall of a past World; and then again
With curses cast them down upon the dust,
And gnashed their teeth and howled: the wild birds shrieked,
And, terrified, did flutter on the ground,
And flap their useless wings; the wildest brutes
Came tame and tremulous; and vipers crawled
And twined themselves among the multitude,
Hissing, but stingless—they were slain for food:
And War, which for a moment was no more,
Did glut himself again:—a meal was bought
With blood, and each sate sullenly apart
Gorging himself in gloom: no Love was left;
All earth was but one thought—and that was Death,
Immediate and inglorious; and the pang
Of famine fed upon all entrails—men
Died, and their bones were tombless as their flesh;
The meagre by the meagre were devoured,
Even dogs assailed their masters, all save one,
And he was faithful to a corse, and kept
The birds and beasts and famished men at bay,
Till hunger clung them, or the dropping dead
Lured their lank jaws; himself sought out no food,
But with a piteous and perpetual moan,
And a quick desolate cry, licking the hand
Which answered not with a caress—he died.
The crowd was famished by degrees; but two
Of an enormous city did survive,
And they were enemies: they met beside
The dying embers of an altar-place
Where had been heaped a mass of holy things
For an unholy usage; they raked up,
And shivering scraped with their cold skeleton hands
The feeble ashes, and their feeble breath
Blew for a little life, and made a flame
Which was a mockery; then they lifted up
Their eyes as it grew lighter, and beheld
Each other's aspects—saw, and shrieked, and died—
Even of their mutual hideousness they died,
Unknowing who he was upon whose brow
Famine had written Fiend. The World was void,
The populous and the powerful was a lump,
Seasonless, herbless, treeless, manless, lifeless—
A lump of death—a chaos of hard clay.
The rivers, lakes, and ocean all stood still,
And nothing stirred within their silent depths;
Ships sailorless lay rotting on the sea,
And their masts fell down piecemeal: as they dropped
They slept on the abyss without a surge—
The waves were dead; the tides were in their grave,
The Moon, their mistress, had expired before;
The winds were withered in the stagnant air,
And the clouds perished; Darkness had no need
Of aid from them—She was the Universe.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები