ნაწარმოებები


    * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
17 მაისი, 2012


ჯორჯ გორდონ ბაირონი – სტანსები, შეთხზული ჭექა-ქუხილის დროს

სიცივე მოაქვს ღამის ქარიშხალს
მიდამოებში პინდოსის მთების,
თავს დაგვატეხავს ღრუბლები ღვართქაფს
მრისხანე ცათა შურისძიების.

არ გვყავს მეგზურნი, იმედი გაქრა,
ელვის კლაკნილი არეს ანათებს,
გვიჩვენებს კლდემ გზა თუ სად მოგვიჭრა,
ან აოქროვებს წყლების ნაკადებს.

ნუთუ გამოჩნდა თავშესაფარი,
როდესაც ელვამ გაჭრა უკუნი,
მისწრება არის ამ დროს ქოხმახიც -
ნაცვლად თურქული მოჩანს ყორღანი.

ქაფიან ჩანჩქერთ ხმაურის მიღმა,
თანაქვეყნელის  გავარჩევ ძახილს -
ძალა შემორჩა რომელსაც ძლივსღა,
შორიდან ყვირის ინგლისურ სახელს.

ისმის თოფის ხმა – მტრის თუ მოყვარის?
ისევ, – მთიელ მწყემსთ ალბათ ანიშნებს,
დაეშვას დაბლა ვინმე მეგზური,
ვინც წაგვიყვანს და დაგვაბინავებს.

ვინმე გაბედავს ასეთ უკუნში
გამოიაროს უდაბურება?
ანდაც გაიგებს მეხის გრუხუნში
ვინმე ჩვენს სიგნალს უბედურების?

ან ვინც გაიგებს, მეტად სარისკო
გზას დაადგება ის ჩვენს სახსნელად?
მიიჩნევს, მგზავრმა საშველად უხმო,
თუ ჩათვლის ყაჩაღთ გადაძახილად.

ღრუბლები სკდება, ცები ნათდება
მძვინვარე თავსხმა გაძლიერდება!
მაგრამ სასო არ გადამიწყდება,
ერთ ფიქრს კვლავ ძალუძს დაიმედება.

უზგო-უკვლოდ რომ დავეხეტებით
კლდეთა შვერილზე თუ ტყის უღრანში,
რისხვას გვატეხენ სტიქიონები,
ფლორენსა, სად ხარ ამასობაში?

ზღვაში არა ხარ, ზღვაში არა ხარ –
კარგა ხანია, ეგ ორჩხომელი
უკვე გავიდა; დაე, ამ თავსხმას
მე ვყავდე მხოლოდ წელში მოხრილი.

მახსოვს როს ქროდა სიროკო სწრაფი,
უკანასკნელად  მე რომ თან გახლდი;
როცა ბიძგებით და კვალით ქაფის,
თვალს მიეფარა შენი ხომალდი.

სამშვიდობოს ხარ, დიდი ხანია,
ესპანეთს, საფრთხეს განრინებული,
ჩემთვის იოლად ასატანია,
ზღვაში რომ არ ხარ დაყოვნებული.

თუმც ვარ წყვდიადით შეშინებული,
ამ დროსაც მხოლოდ შენ მახსენდები
და ერთობლივად  გატარებული
დრო - მუსიკით და მხიარულებით;

მომიგონებდე თეთრ კედლებს შორის
კადისის – თუა თავისუფალი,
ან გაიხედე  მიღმა გისოსის,
სადაც ლივლივებს ლურჯი ზღვის წყალი.

და გაიხსენე შემდეგ კალიფსოს
კუნძულზე ჩვენი ხანმოკლე ყოფნა;
ათას ღიმილით სხვა რომც აავსო,
მე შენი ერთი ოხვრაც მეყოფა.

როცა შეგატყობს აღტაცებული
ბრბო მაგ სახეზე ფერთა სიმკრთალეს
და სანახევროდ წამოსულ ცრემლით
ვეღარ მიჩქმალავ სევდის ნაკვალევს,

კვლავ გაიღიმებ და აირიდებ
ლაზღანდარების აბეზარ ჭორებს, 
თავს კი იმაზე ფიქრში უტყდები,
ვინც შენზე ფიქრებს ვერ მოიშორებს.

უსარგებლოა ოხვრაც, ღიმილიც,
დაშორებულთა გული რომ კვნესის,
მთებს და ზღვებს იქით მიფრინავს სული,
რადგან სწადია შენთან ალერსი.

17 მაისი, 2012 წ.




G.G.Byron - Stanzas composed  during a thunderstorm


Chill and mirk is the nightly blast,
Where Pindus' mountains rise,
And angry clouds are pouring fast
The vengeance of the skies.

Our guides are gone, our hope is lost,
And lightnings, as they play,
But show where rocks our path have crost,
Or gild the torrent's spray.

Is yon a cot I saw, though low?
When lightning broke the gloom --
How welcome were its shade! -- ah, no!
'Tis but a Turkish tomb.

Through sounds of foaming waterfalls,
I hear a voice exclaim --
My way-worn countryman, who calls
On distant England's name.

A shot is fired -- by foe or friend?
Another -- 'tis to tell
The mountain-peasants to descend,
And lead us where they dwell.

Oh! who in such a night will dare
To tempt the wilderness?
And who 'mid thunder-peals can hear
Our signal of distress?

And who that heard our shouts would rise
To try the dubious road?
Nor rather deem from nightly cries
That outlaws were abroad.

Clouds burst, skies flash, oh, dreadful hour!
More fiercely pours the storm!
Yet here one thought has still the power
To keep my bosom warm.

While wandering through each broken path,
O'er brake and craggy brow;
While elements exhaust their wrath,
Sweet Florence, where art thou?

Not on the sea, not on the sea --
Thy bark hath long been gone:
Oh, may the storm that pours on me,
Bow down my head alone!

Full swiftly blew the swift Siroc,
When last I pressed thy lip;
And long ere now, with foaming shock,
Impelled thy gallant ship.

Now thou art safe; nay, long ere now
Hast trod the shore of Spain;
'Twere hard if aught so fair as thou
Should linger on the main.

And since I now remember thee
In darkness and in dread,
As in those hours of revelry
Which Mirth and Music sped;

Do thou, amid the fair white walls,
If Cadiz yet be free,
At times from out her latticed halls
Look o'er the dark blue sea;

Then think upon Calypso's isles,
Endeared by days gone by;
To others give a thousand smiles,
To me a single sigh.

And when the admiring circle mark
The paleness of thy face,
A half-formed tear, a transient spark
Of melancholy grace,

Again thou'lt smile, and blushing shun
Some coxcomb's raillery;
Nor own for once thou thought'st on one,
Who ever thinks on thee.

Though smile and sigh alike are vain,
When severed hearts repine,
My spirit flies o'er Mount and Main,
And mourns in search of thine.

1809

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები