ნაწარმოებები


    * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
13 ივნისი, 2012


ჯორჯ გორდონ ბაირონი - დროს

დროვ, როცა გინდა შენი ფრთებით ახირებულით,
ცვალებად საათს დააყოვნებ ან გააქროლებ,
გაწელავ ზამთარს, სწრაფწარმავალს გახდი გაზაფხულს
და სიკვდილისკენ მიმავალ გზას თან გაგვიყოლებ.

სალამი შენდა!  გაჩენისას ძღვენი მომართვი
და არ მომაკლე, რაც გაგაჩნდა, უხვი წყალობა;
მაგრამ მაინც ჯობს უდრტვინველად ვზიდო ეს ტვირთი,
ამიერიდან დავატარებ რადგან მარტოკა.

არც ერთ საყვარელ გულს არასდროს გავუნაწილებ
სიმწარის წუთებს, ასე უხვად რაც მიწილადე;
შეგინდობ, რადგან რომც გინდოდეს ვერ გააწვალებ,
ვინც მე მიყვარდა, მათზე უკვე ვერ იძალადებ.

დე, განისვენონ სიხარულით მიცვალებულის,
ვერას დამაკლებ მომავალში რამეს წუხილით;
თუ წლებით ვიყავ შენგან მხოლოდ დავალებული,
დიდი ხანია გავისტუმრე ვალი ტკივილით.

ის ტკივილი კი თავისებურს მაძლევდა შვებას,
თუმც იგრძნობოდა, მავიწყებდა თანაც შენს ძალას:
რადგან ნაღველით მოვლენილი ტანჯვა-წამება,
დროს შეანელებს, არ მიათვლის საათს სათვალავს.

სიხარულისას მანაღვლებდა იმაზე ფიქრი,
რომ შენი ფრენა სისწრაფეში შენელდებოდა;
შეგეძლო ბნელით დაგეფარა სინათლის შუქი,
მწუხარე ღამის მიმატება აღარ ძალგიძდა.

მიუხედავად მწუხარების და იმ წყვდიადის,
დაბნელებულ ცას მე ვიყავი შეგუებული;
შორიდან ციმციმს განაგრძობდა ერთი ვარსკვლავი,
მიდასტურებდა – რომ არა ხარ მარადიული.

ის სხივი გაქრა და ახლა ხარ სიცარიელე,
მხედველობაში მისაღები და საწყევარი,
ერთფეროვნებით მის მიზნებს რომ ახორციელებს,
ნანობს ჩადენილს, იმავ ხერხით არის მდევარი.

ერთი სცენა კი შენც არ ძალგიძს დაამახინჯო,
შენს სიზანტეს ან შენს სისწრაფეს რადგან აქვს ზღვარი,
ჩვენი შემცვლელი შეგიძლია ქვეყნად დატანჯო,
არ მიგიწვდება ხელი მკვიდრზე უკვე სამარის.

და მომადგება პირს ღიმილი, იმაზე ფიქრით
ეგ სიბოროტე რა უღონოდ  წარმოჩინდება,
როცა ჩემს ნაცვლად შურისგება და შენი მსჯავრი,
ჩემს უსახელო საფლავის ქვას თავს დაატყდება.

13 ივნისი, 2012 წ.


TO  TIME
by  Lord Byron

Time!  on whose arbitrary wing
The varying hours must flag or fly,
Whose tardy winter, fleeting spring,
But drag or drive us on to die ---

Hail thou !  who on my birth bestow'd
Those boons to all that know thee known;
Yet better I sustain thy load,
For now I bear the weight alone.

I would not one fond heart should share
The bitter moments thou hast given;
And pardon thee, since thou could'st spare
All that I loved, to peace or heaven.

To them be joy or rest, on me
Thy future ills shall press in vain;
I nothing owe but years to thee,
A debt already paid in pain.

Yet even that pain was some relief,
It felt, but still forgot thy power:
The active agony of grief
Retards, but never counts the hour.

In joy I've sigh'd to think thy flight
Would soon subside from swift to slow;
Thy cloud could overcast the light,
But could not add a night to woe;

For then, however drear and dark,
My soul was suited to thy sky;
One star alone shot forth a spark
To prove thee --- not Eternity.

That beam hath sunk, and now thou art
A blank; a thing to count and curse,
Through each dull tedious trifling part,
Which all regret, yet all rehearse.
 
One scene even thou canst not deform;
The limit of thy sloth or speed
When future wanderers bear the storm
Which we shall sleep too sound to heed:

And I can smile to think how weak
Thine efforts shortly shall be shown,
When all the vengeance thou canst wreak
Must fall upon --- a nameless stone.


კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები