ნაწარმოებები


    * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
29 ივლისი, 2012


ჯორჯ გორდონ ბაირონი - ნიუსტედის სააბატოსთან დამშვიდობებისას


რატომ აღმართავ შენ პალატებს, შვილო ფრთოსან დღეების!
შენ იხედები დღესდღეობით შენი კოშკიდან;
მაგრამ სულ ცოტა ხანში დაქროლავს უდაბნოს ქარი და  იზუზუნებს შენს დაცარიელებულ ეზოში. 
                                                ოსიანი 



შენს გალავანში, ნიუსტედო, ზუზუნებს ქარი,
ჩემი მამების პალატებო, დაგეწყოთ რღვევა;
ერთ დროს წალკოტად მობიბინე ლამაზი ბაღის
ვარდი კონიომ და ნარშავამ გადააშენა. 

წინ მიუძღოდნენ ბარონები აბჯარასხმულნი
პალესტინისკენ ევროპიდან წაყვანილ ვასლებს,
გერბის ფარები გამოსცემდა ხმაურს ჟღარუნის,
ახლა რომ სევდით წარმოადგენს ნამყოს ნარჩენებს.

მოხუცი რობერტ მისი ქნარის საომარ ტონით,
ვეღარ დაანთებს მკერდში ხანძარს ვერცერთ მებრძოლის;
თვლემს ასკალონის კოშკის ახლოს ჯონ ჰორისტონი,
ქანცი გაუწყდა მენესტრელის ხელებს სიკვდილით.

პოლს და ჰუბერტსაც ერთად ძინავთ მდელოზე კრესის,
ინგლისის დაცვას შეეწირნენ, მეფე ედვარდის,
ჩემო მამებო! შეგამკობენ ცრემლები ქვეყნის,
მემატიანე მოგვიყვება როგორ იბრძოდით!

რუპერტთან ერთად მარსტონზე კი - გამცემებს მეფის,
ეომებოდით და ოთხმა ძმამ დათხიეთ სისხლი;
იყავით მცველნი ქვეყნისა და ხელისუფლების
და სიკვდილამდე მონარქიის დარჩით ერთგულნი.

მშვიდობით გმირთა აჩრდილებო, შთამომავალი
თქვენს კარ-მიდამოს დატოვებს და გემშვიდობებათ!
საზღვარგარეთ თუ სამშობლოში, ხსოვნა წარსულის
მავალებს მსგავსად წინაპრების ვპოვო დიდება.

განშორებისას დაბინდვია თუმც მზერა ცრემლით,
არ ეშინია, მხოლოდ არის აღელვებული;
შორს მიდის თქვენთან პაექრობის მსგავსი სურვილით,
რათა შეიქმნეს ის თქვენსავით სახელგანთქმული.

ის იმ დიდებას და იმ ხსოვნას გაუფრთხილდება,
აღთქმას დებს, რომ ის არ შეარცხვენს წინაპართ სახელს;
იცხოვრებს მსგავსად და მსგავსადვე აღესრულება
და თავის მტვერს კი წინაპრების ნეშტთან შეურევს.

29 ივლისი, 2012 წ.



Georg Gordon Byron - ON LEAVING NEWSTEAD ABBEY


Why dost thou build the hall, Son of the winged days! Thou lookest from thy tower to-day;
yet a few years, and the blast of the desart comes; it howls in thy empty court.

                                                                            OSSIAN.



THROUGH thy battlements, Newstead, the hollow winds whistle;
Thou, the hall of my fathers, art gone to decay;
In thy once smiling garden, the hemlock and thistle
Have choked up the rose which late bloomed in the way.

Of the mail-covered Barons, who proudly to battle
Led their vassals from Europe to Palestine’s plain,
The escutcheon and shield, which with every blast rattle,
Are the only sad vestiges now that remain.

No more doth old Robert, with harp-stringing numbers,
Raise a flame in the breast for the war-laurelled wreath;
Near Askalon’s Towers, John of Horistan  slumbers;
Unnerved is the hand of his minstrel by death.

Paul and Hubert, too, sleep in the valley of Cressey,
For the safety of Edward and England they fell,
My fathers! the tears of your country redress ye;
How you fought! how you died! still her annals can tell.

On Marston,  with Rupert, ’gainst traitors contending,
Four brothers enriched with their blood the bleak field;
For the rights of a monarch their country defending,
Till death their attachment to royalty sealed.

Shades of heroes, farewell! your descendant, departing
From the seat of his ancestors, bids you adieu!
Abroad, or at home, your remembrance imparting
New courage, he’ll think upon glory and you.

Though a tear dim his eye at this sad separation,
’Tis nature, not fear, that excites his regret;
Far distant he goes, with the same emulation;
The fame of his fathers he ne’er can forget.

That fame, and that memory, still will he cherish;
He vows that he ne’er will disgrace your renown;
Like you will he live, or like you will he perish;
When decayed, may he mingle his dust with your own.

1803.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები