ნაწარმოებები


    * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
7 აგვისტო, 2012


ჯორჯ გორდონ ბაირონი - გამოსალმება სიყვარულთან

ვარდებო ტრფობის, სიცოცხლის ბაღს ამხიარულებთ,
თუმც მომწამვლელი გეწვეთებათ ნარ-ეკლის ცვარი,
სანამ დრო მომკის უმოწყალო ნამგლით თქვენს ფურცლებს,
ან შემოკაფავს, სიყვარულის ბოლო სალამით!

მწუხარე გული ალერსით გვსურს რომ დავამშვიდოთ
და დავიფიცებთ ერთგულებას მრავალი ჟამით,
ხანმოკლე შანსსაც ძალუძს ერთურთს ჩამოგვაცილოს,
სიკვდილიც დაგვყოფს, სიყვარულის ბოლო სალამით!

მშვიდობით სუნთქავს კვლავ იმედი, მწუხარე მკერდით,
წაგვიჩურჩულებს, შეხვედრების გვწამდეს ახალის,
ამ მატყუარა ოცნებით გვსურს ჩავიხშოთ დარდი,
შხამს არ გავსინჯავთ, სიყვარულის ბოლო სალამის!

ან აი, იმ წყვილს დააკვირდით ახალგაზრდების,
რომ შეაწყვილა სიყვარულმა მათი ყვავილი;
მოკლე ხნით ხარობს, ის დროჟამში ჭეშმარიტების,
აჭკნობს ზამთარი სიყვარულის ბოლო სალამის!

ძვირფასო ლედი! რად დაგდინდა მალულად ცრემლი,
ეგ ლოყა რატომ აღემატა მკერდს სიფერმკრთალით?
რად გეკითხები? მსურს გონების გაფანტვა მსხვერპლის,
მიზეზი მოკვდა სიყვარულის ბოლო სალამით!

ვინ არის ნეტავ კაცთმოძულე, კაცთა მომრიდე,
გამოქვაბულში რომ აირჩევს თვის ყოფნის ალაგს:
ქარებს გაუნდობს ის წუხილით ჩივილს და ბოდვებს,
მთა კი ირეკლავს სიყვარულის ამ ბოლო სალამს!

გულს ზიზღი მართავს ახლა ტრფობის მსუბუქ ჯაჭვებით,
ადრე მგზნებარე ვნებას ჰქონდა მართვის უნარი;
სასოწარკვეთა ბნელ ნაკადებს ანთებს ვენების,
მას გააშმაგებს სიყვარულის ბოლო სალამი!

როგორ შურს საწყლის, ფოლადში რომ გახვია სული,
მწირი აქვს ტკბობა და ნაკლები ვისაც ვარამიც,
ვინაც დასცინის ტკივილს, არის ქედმოუხრელი,
ტანჯვას არ უფრთხის სიყვარულის ბოლო სალამის!

ქრის სიჭაბუკე და დაჭკნება, ჩამობნელდება
და სიყვარულის ერთგულებას არას ვაბრალით:
ის ახალგაზრდა ფრთებს გაშლის და ჩამოგვცილდება,
ტრფობის საბურვლით, სიყვარულის ბოლო სალამით!

ამ ცხოვრებაში, რომ გეწვიოს ტრფობა აღმტაცი,
ასტრეა იტყვის, მას ჭირდება ოხვრა-ვალალიც;
ვინც ლოცულობდა სიყვარულის სათნო ტაძარში,
კმარა გოდებაც სიყვარულის ბოლო სალამით.

საკურთხეველში მოიყაროს ვინც უნდა მუხლი,
მირტს და კვიპარისს მიმოფანტავს მონაცვლეობით:
მირტი ხომ ნიშნავს აღმტაც გრძნობას და ყვავილწნული
კვიპარისის არს - სიყვარულის ბოლო სალამი.


07 აგვისტო, 2012 წელი.




Love's Last Adieu
by Lord Byron


The roses of Love glad the garden of life,
Though nurtur'd 'mid weeds dropping pestilent dew,
Till Time crops the leaves with unmerciful knife,
Or prunes them for ever, in Love's last adieu!

In vain, with endearments, we soothe the sad heart,
In vain do we vow for an age to be true;
The chance of an hour may command us to part,
Or Death disunite us, in Love's last adieu!

Still Hope, breathing peace, through the grief-swollen breast,
Will whisper, Our meeting we yet may renew:
With this dream of deceit, half our sorrow's represt,
Nor taste we the poison, of Love's last adieu!

Oh! mark you yon pair, in the sunshine of youth,
Love twin'd round their childhood his flow'rs as they grew;
They flourish awhile, in the season of truth,
Till chill'd by the winter of Love's last adieu!

Sweet lady! why thus doth a tear steal its way,
Down a cheek which outrivals thy bosom in hue?
Yet why do I ask?---to distraction a prey,
Thy reason has perish'd, with Love's last adieu!

Oh! who is yon Misanthrope, shunning mankind?
From cities to caves of the forest he flew:
There, raving, he howls his complaint to the wind;
The mountains reverberate Love's last adieu!

Now Hate rules a heart which in Love's easy chains,
Once Passion's tumultuous blandishments knew;
Despair now inflames the dark tide of his veins,
He ponders, in frenzy, on Love's last adieu!

How he envies the wretch, with a soul wrapt in steel!
His pleasures are scarce, yet his troubles are few,
Who laughs at the pang that he never can feel,
And dreads not the anguish of Love's last adieu!

Youth flies, life decays, even hope is o'ercast;
No more, with Love's former devotion, we sue:
He spreads his young wing, he retires with the blast;
The shroud of affection is Love's last adieu!

In this life of probation, for rapture divine,
Astrea declares that some penance is due;
From him, who has worshipp'd at Love's gentle shrine,
The atonement is ample, in Love's last adieu!

Who kneels to the God, on his altar of light
Must myrtle and cypress alternately strew:
His myrtle, an emblem of purest delight,
His cypress, the garland of Love's last adieu!

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები