შენ თვალებს აბითურებ სარკმლიდან ყოველდილით,
დადგები სარკესთან და ღიმილსაც არ იმეტებ,
ხვდები, რომ ნაადრევად წასული პოეტივით,
სიცოცხლეს აღარ უხდი ქირას, არც ალიმენტებს.

ხვდები, რომ ამ წუთებში სწორედ ის მომენტია,
როდესაც ძლიერ გინდა ხვდებოდე ვეღარაფერს,
ამქვეყნად ერთადერთი ხიდია პოეზია,
რომელსაც, არ გჯეროდა რომ ასე შებღალავდნენ.

რომელსაც, აჰყურებდი იმედით, გაოცებით,
ახლა კი სინანულიც უთუოდ გვიანია,
მორევში ჩაბუდებულ ფიქრებს რომ გამოსცდები,
იწყება უდღეური დღეების ტირანია.

იწყება არაფერი, მარცხია ილუზია,
შენ აღარ გეშინია, ჩვეული გარემოა,
აგროვებ ერთ სიბრტყეზე, რაც პლიუს-მინუსია,
თუმც იცი, რა საშინლად ძნელია გაორება.

და ასე, მეტ-ნაკლები სიგიჟით შედგენილი,
ვარსკვლავებს აბათილებ სიზმრებით ყოველღამით,
ლექსშიც რა გამკილავი მზერაა რენტგენივით,_
წერტილს სვამ. აღარაფერს სჭირდება კომენტარი.