ნაწარმოებები


    * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
27 ოქტომბერი, 2012


ჯორჯ გორდონ ბაირონი - გემშვიდობები


აფსუს! უყვარდათ ერთმანეთი თავგამეტებით;
მოწამვლა ძალუძს ენის სარსარს ჭეშმარიტების;
და ერთგულება ახლა უკვე ზეცაში მკვიდრობს;
ეკლიანია ეს ცხოვრება, ფუჭია - სიყრმე;
თუ ვურისხდებით მას, რომელსაც უზომოდ ვყვარობთ,
ჩვენს ტვინზე ისე ზემოქმედებს, როგორც სიგიჟე.
და ისე მოხდა, როგორც ადრე ვივარაუდე,
ერთმანეთს სამკვდრო-სასიცოცხლოდ გადაეკიდნენ.
არ დაიშურეს ერთურთისთვის სიტყვები გმობის
და შეურაცხყვეს მეგობარი თავისი ყრმობის:
დაშორიშორდნენ – სამუდამოდ რომ არ შეყროდნენ!
ვერცერთი ვეღარ გადააწყდა სადმე მეორეს
დაამებოდა ცარიელი გულის ტკივილი –
ცალ-ცალკე იდგნენ ორივენი გულდაკოდილნი,
როგორც კლდეები, ნაწილები ოდესღაც მთელის,
რომელთაც შუა ჩამოუდის ზღვა გამთიშველი;
მაგრამ ვერც ხვატით, ვერც ყინვით ან მეხის გრიალით,
ვფიქრობ, ბოლომდე არ გამქრალა ის ნიშანწყალი,
როცა გააჩნდათ სიყვარული ცხოველმყოფელი”.

                        კოლრიჯი, კრისტაბელი



გემშვიდობები


გემშვიდობები! თუ ვეღარ გნახავ,
მაშ სამუდამოდ, გემშვიდობები!
შეუნდობლობის მიუხედავად,
გულით არასდროს აგიჯანყდები.

შიშველი მკერდი იყო ადგილი,
თავის დადება სადაც გიყვარდა
და იძინებდი უშფოთველ ძილით,
რასაც ვერ ჰპოვებ ამიერიდან.

მკერდისთვის შენ რომ თვალი შეგევლო,
დაფარულ ფიქრებს გაგიმჟღავნებდა!
და გამორკვევა კარგად შეგეძლო,
შენი ხელის კვრა რარიგ ავნებდა.

თუმც ამისათვის შეგასხეს ხოტბა
და მოგიწონეს დარტყმა ღიმილით,
შენ უნდა გრძნობდე შეურაცხყოფას,
ქება რომ იშვა სხვისი დაწიხლვით:

დამაზიანა ბევრმა შეცდომამ;
არ მოიძებნა ნუთუ სხვა მკლავი
გარდა იმისა, ვინც მეხვეოდა,
რომ გამხდარიყო ჩემი მომწყლავი?

თავს ნუ იტყუებ შენ მაინც ამით;
სიყვარულს ნელი ჭკნობა თუ აქრობს,
ხოლო უეცარ ძლიერ მოქაჩვით
მერწმუნე, გულებს შენ ვერ გააპობ:

რადგანაც გული ჯერ კიდევ გიცემს,
ჩემიც ისევ ძგერს, მაგრამ სისხლდენით;
მუდმივი ფიქრი ტკივილს გვაყენებს -
რომ შესაძლოა ვეღარ შევხვდებით.

ეს სიტყვებია უღრმეს წუხილის,
ვიდრე გლოვაა მიცვალებულის:
ვიცოცხლებთ, მაგრამ ყოველი დილით
ჩვენ გავიღვიძებთ დაქვრივებულნი.

როს დააპირებ ნუგეშისცემას,
როცა დაიწყებს პირველ ლაპარაკს,
როგორ ასწავლი წარმოთქვას “მამა”!
თუკი ჩვილს მამის ზრუნვას უკრძალავ?

პატარა ხელს რომ მოგითათუნებს,
მოგეწებება ტუჩებით როცა,
იფიქრე მასზე, ვინც შენ გაკურთხებს,
ეს სიყვარული ვინც დაგილოცა!

მისი ნაკვთებით გაგახსენდება
ალბათ ნაკვთები ყოფილ მეუღლის
და გული ნაზად აგითრთოლდება,
ჯერ კიდევ მაინც ჩემი ერთგული.

შეიტყვე შენ ჩემს ნაკლზე შემთხვევით,
თუმც ვინ რა იცის ჩემ გიჟურ ვნების?
სადაც შენ წახვალ, ამ იმედებით,
ჩამქრალით, მაინც დაგედევნები.

ყოველი გრძნობა შერყეულია;
არვის უხრიდა ქედს სიამაყე,
შენს წინაშე კი მოდრეკილია
და ჩემი სულიც მითხრის სამარეს.

უსარგებლოა ყველა ნათქვამი,
როცა რაიმე უკვე მოხდება;
მაგრამ ფიქრები ძალგვიძს ლაგამით
დავუმორჩილოთ ჩვენივე ნებას?

მშვიდობით, ასე დაშორებული,
ყველა მახლობელ კავშირს მოვწყდები.
გამხმარი გულით, მარტო, სნეული,
ამაზე მეტად ვეღარ მოვკვდები.

27 ოქტომბერი, 2012 წ.


Fare Thee Well

" Alas! they had been friends in youth;
But whispering tongues can poison truth;
And constancy lives in realms above;
And life is thorny; and youth is vain;
And to be wroth with one we love
Doth work like madness in the brain.
And thus it chanced, as I divine,
With Roland and Sir Leoline.
Each spake words of high disdain
And insult to his heart's best brother:
They parted—ne'er to meet again!
But never either found another
To free the hollow heart from paining—
They stood aloof, the scars remaining,
Like cliffs which had been rent asunder;
A dreary sea now flows between;—
But neither heat, nor frost, nor thunder,
Shall wholly do away, I ween,
The marks of that which once hath been."
                      Coleridge, Christabel


Fare thee well! and if for ever,
Still for ever, fare thee well:
Even though unforgiving, never
'Gainst thee shall my heart rebel.

Would that breast were bared before thee
Where thy head so oft hath lain,
While that placid sleep came o'er thee
Which thou ne'er canst know again:

Would that breast, by thee glanced over,
Every inmost thought could show!
Then thou wouldst at last discover
'Twas not well to spurn it so.

Though the world for this commend thee -
Though it smile upon the blow,
Even its praise must offend thee,
Founded on another's woe:

Though my many faults defaced me,
Could no other arm be found,
Than the one which once embraced me,
To inflict a cureless wound?

Yet, oh yet, thyself deceive not;
Love may sink by slow decay,
But by sudden wrench, believe not
Hearts can thus be torn away:

Still thine own its life retaineth,
Still must mine, though bleeding, beat;
And the undying thought which paineth
Is - that we no more may meet.

These are words of deeper sorrow
Than the wail above the dead;
Both shall live, but every morrow
Wake us from a widowed bed.

And when thou wouldst solace gather,
When our child's first accents flow,
Wilt thou teach her to say "Father!"
Though his care she must forego?

When her little hands shall press thee,
When her lip to thine is pressed,
Think of him whose prayer shall bless thee,
Think of him thy love had blessed!

Should her lineaments resemble
Those thou never more may'st see,
Then thy heart will softly tremble
With a pulse yet true to me.

All my faults perchance thou knowest,
All my madness none can know;
All my hopes, where'er thou goest,
Wither, yet with thee they go.

Every feeling hath been shaken;
Pride, which not a world could bow,
Bows to thee - by thee forsaken,
Even my soul forsakes me now:

But 'tis done - all words are idle -
Words from me are vainer still;
But the thoughts we cannot bridle
Force their way without the will.

Fare thee well! thus disunited,
Torn from every nearer tie.
Seared in heart, and lone, and blighted,
More than this I scarce can die.

1816

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები