ნაწარმოებები


    * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
3 დეკემბერი, 2012


ჯორჯ გორდონ ბაირონი - ემას

რადგანაც დადგა საბოლოოდ საათი გაყრის,
როცა მგზნებარე მეტრფე მალე ჩამოგცილდება;
წარსულს ჩაბარდა ნეტარების ყველა სიზმარი,
ერთი ტკივილიც და ყოველი მსწრაფლ დასრულდება.

და, სამწუხაროდ, ეს ტკივილი იქნება მკვეთრი,
რომ გვაიძულებს სამუდამო ჩამოშორებას,
რომ მაკარგვინებს ვისაც ასე უზომოდ ვეტრფი,
ვინც შორეული ნაპირისკენ მიემგზავრება.

კეთილი! ჩვენ ხომ ბედნიერი დროც გავატარეთ
და სიხარულიც გაერევა ახლა ჩვენს ცრემლებს,
როცა შევხედავთ ამ უძველეს ციხე-სიმაგრეთ,
ბავშვობის წლების საიმედო ნავსაყუდელებს;

სადაც გოტიკურ კოშკთა მაღალ სარკმელებიდან
კარგად მოჩანდა ტბა, პარკი და ტყიანი ჭალა
და თუმც ცრემლები ყურებაში ხელს შეგვიშლიდა,
გამოთხოვების დრო გვინდოდა რომ გაგვეწელა,

იმ ველ-მინდვრებთან, სადაც ჩვევად გვქონდა სირბილი
და სიანცეში მრავალ საათს გავატარებდით,
საჩრდილობლებთან, სირბილისგან სადაც დაღლილი,
მომეყრდნობოდი გულ-მკერდზე და დაისვენებდი.

ამასობაში აღტაცებულს და გონგაფანტულს,
მავიწყდებოდა მოზუზუნე ბუზთა დაფრთხობა,
თუმცაღა შურით შევყურებდი მე თითოეულს,
რომ გიბედავდა რულმორეულ თვალების კოცნას;

და ისევ ვხედავ პატარა ნავს შეღებილს ჭრელად,
რომლითაც ტბაზე ასე ხშირად დავსეირნობდით;
შემაღლებულზე მოშრიალე ძველისძველ თელას,
შენი გულისთვის რომელზედაც ავცოცდებოდი.

გავიდა ის დრო, სიხარულიც განქარდა უკვე,
მიმატოვებ და მიატოვებ ბედნიერ მდელოს,
ამ მინდორ-ველებს ახლა მარტო უნდა გავუყვე;
უშენოდ ძალუძთ მომცენ რამე სახარბიელო?

ვის შეუძლია ჩაწვდეს, თუ არ გამოუცდია,
უსაზღვრო ტანჯვას უკანასკნელ კოცნა-მოხვევნის?
მას რომ ვშორდებით, უნაზესად ვინც გვყვარებია
და იძულებით  სამუდამოდ  ვემშვიდობებით.

ეს არის ჩვენი უაღრესი საბრალოება,
რის გამოც ლოყა ცხარე ცრემლით დაგვისველდება;
ეს არის ჩვენი სიყვარულის დაბოლოება,
ოჰ, ღმერთო! ბოლო, უნაზესი დამშვიდობება!


3 დეკემბერი, 2012 წ.



George Gordon Byron -  To Emma


Since now the hour is come at last,
When you must quit your anxious lover;
Since now, our dream of bliss is past,
One pang, my girl, and all is over.

Alas! that pang will be severe,
Which bids us part to meet no more;
Which tears me far from _one_ so dear,
_Departing_ for a distant shore.

Well! we have pass'd some happy hours,
And joy will mingle with our tears;
When thinking on these ancient towers,
The shelter of our infant years;

Where from this Gothic casement's height,
We view'd the lake, the park, the dell,
And still, though tears obstruct our sight,
We lingering look a last farewell,

O'er fields through which we us'd to run,
And spend the hours in childish play;
O'er shades where, when our race was done,
Reposing on my breast you lay;

Whilst I, admiring, too remiss,
Forgot to scare the hovering flies,
Yet envied every fly the kiss,
It dared to give your slumbering eyes:

See still the little painted _bark_,
In which I row'd you o'er the lake;
See there, high waving o'er the park,
The _elm_ I clamber'd for your sake.

These times are past, our joys are gone,
You leave me, leave this happy vale;
These scenes, I must retrace alone;
Without thee, what will they avail?

Who can conceive, who has not proved,
The anguish of a last embrace?
When, torn from all you fondly lov'd,
You bid a long adieu to peace.

_This_ is the deepest of our woes,
For _this_ these tears our cheeks bedew;
This is of love the final close,
Oh, God! the fondest, _last_ adieu!

1805.


კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები