ნაწარმოებები


    * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
7 დეკემბერი, 2012


უილიამ შექსპირი - სონეტი XLIV (44)

რომ ყოფილიყო ფიქრი ჩემი დუნე სხეული,
ჩემს შეჩერებას ვერ შეძლებდა მავნე მანძილი
და თუნდაც იყო უფრო მეტად დაშორებული,
შენთან წამებში ვიქნებოდი გადაყვანილი.

არ  ექნებოდა მნიშვნელობა, თუ სად ვარ იმ წამს,
მე და შენს შორის დედამიწის უშორეს მანძილს;
მკვირცხლ ფიქრს ხომ ძალუძს გადაახტეს ზღვასა და მიწას,
როს წარმოიდგენს მისი ყოფნის სასურველ ადგილს.

ვაგლახ! ფიქრი მკლავს, რომ არა ვარ  სხეულით ფიქრი,
გადავხტომოდი შორ მანძილებს როს ხარ წასული,
რადგან სხეული ავსილი მაქვს წყლითა და თიხით,
დროის  დინებას  დავნებდები გაწამებული. 

ვერ ვნახავ ხეირს ამ ნაერთით შემნელებელით
და მწუხარებას გამოვხატავ ცხარე ცრემლებით.

7 დეკემბერი, 2012 წ.


William Shakespeare – Sonnet XLIV (44)

If the dull substance of my flesh were thought,
Injurious distance should not stop my way;
For then despite of space I would be brought,
From limits far remote where thou dost stay.

No matter then although my foot did stand
Upon the farthest earth removed from thee;
For nimble thought can jump both sea and land
As soon as think the place where he would be.

But ah! thought kills me that I am not thought,
To leap large lengths of miles when thou art gone,
But that so much of earth and water wrought
I must attend time's leisure with my moan,

    Receiving nought by elements so slow
    But heavy tears, badges of either's woe.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები