არაფერს ვუსმენ და ხეივანს გავყურებ,
ჭადარზე სახლობენ წყვილად პომპონები,
ქარი ათამაშებს ქარვისფერ საყურეს,
ხარბად იკვებება ლექსი მოგონებით.

სეზონის თანახმად, ზეცა უფეროა,
ნაცნობ ბილიკზე წევს სევდა ნამქერივით,
ამ დროს შესაძლოა ვიყო, უფრო მეტად,
ბარტყი, თბილ ქვეყნებში ვერგადაფრენილი,

ვიდრე პოეტი და ვიდრე, სულაც... ქალი.
ამ დროს უმეტესად მახლავს გარინდება,
ურჩი იალქანი სადღაც მიმაქანებს,
გული დაყოფილი არის ამინდებად.

ნატვრის ჰორიზონტსაც საზღვარი არ უჩანს,
ფიქრებს ვერ მოვეშვი, დარდსაც რა გამოლევს,
მაგრამ თავს ვერევი, და მადლობა უფალს -
შენი სუნთქვა მითბობს ზამთრის საღამოებს.