სისულელეა, ყველაფერი მთავრდება როცა,
შეესისხლხორცო გამოფიტულ ფესვებს თიბათვის,
ვაშლის ხის ტანზე ნაოჭები კადრებად მოსჩანს,
მე დავიბადე იმ წამს, როცა შენ შემიყვარდი.

სისულელეა, დამწამებენ უამრავ ცოდვას
და ღალატისთვის დამადგამენ გვირგვინს არყოფნის,
როგორც სარეცელს, არაერთხელ გაყოფილს ცოლთან,
გადახუნებულს დამწიფებულ ვნების ნაყოფით,

ჩემს შემოდგომასაც დაუვლის ქარი სიძველის.
გაშიშვლებაა სურვილების გამზეურება,
მაგრამ მოედო თვითშეგრძნებებს დაისისფერი,
და უშენობაც ბევრად უფრო ფასეულია

და იდუმალი, როგორც არსი დასაბამისა.
სისულელეა გადარჩენა, ვიდრე გრიყავენ
ღამეულ ლექსებს დღის სინათლეს მაინც აღირსებ.
მე დავიბადე იმ წამს, როცა შენ შემიყვარდი

და ვკვდები, მაგრამ მიყვარხარ ისევ.