წუხელ რა ტკბილი სიზმარი ვნახე. სახლი, ძველი და მონატრებული.
ოჰ, ეს ერთიდაიგივე ქვები. მეეზოვეებს ქუჩები მიაქვთ. ისევ მძინარე დავტოვე შვილი და იმედი მაქვს, ახლა არ სცივა.  რომ დავბრუნდები, გავათბობ ჩემით. მზეც ამოიწევს მანამდე ზევით.
იქნება, თბილი ვნახო რაიმე. გაეხარდება ჩემს პაწაწინას. სულაც, პატარა წინდები შალის. იმდღევანდელი ნაქსოვი ქუდი, ისე ლამაზად მოირგო ლუკამ… იქნება, სუფთა პურიც იყოს და…
შენ გაღიმება გიყვარდა ჩემი, ახლა გვიყურებ ალბათ ზევიდან. ვეღარ გპატიობ ამ მიტოვებას. ვერ წამოვდექი, ისე დავეცი. მის მერე ისე დამძიმდა მიწა. ნეტავ, ოდესმე თუ გავიღიმებ. ნამდვილად როდის გაზაფხულდება.
ღვთის ნებით, უნდა ვიპოვო სხვა გზა…

აი, მოვსულვარ. ავხადო თავი.

(მემანქანეებს წაუღიათ უკვე ნაგავი. დააგვიანდა.)