სულ უფრო ხშირად მახსენდება ჩემი დაღლილი
ბაბუ, რომელიც მარტო უვლის ეზო-კარს ახლა,
ბაბუ, რომელსაც არ ჰქონია თუმცა მარტივი
ყოფა, არ მახსოვს, დაეჩივლოს ოდესმე დაღლა.
ჩვევად მაქვს უკვე, ყოველ ღამით ვსტუმრობ ძილის წინ
ადგილებს, სადაც დამრჩენია ბავშვობის წლები,
ყველაზე მკრთალი რეალობა ხდება თბილისი
ჩემთვის და ვხვდები, რომ მისთვისაც უფერო ვხდები.
ვსტუმრობ მთა-გორებს და პირველი ლექსის ტიტინი
მესმის ვენახში, სადაც სტროფებს მელანი აკლდათ,
ავტორს - ასაკი, ვფარფატებდი თოთო ჩიტივით
მაშინ და მორცხვად ვეკრობოდი საყვარელ კალთას.
დაძინებისას ნოსტალგია მიპყრობს სულ უფრო
სწრაფად, ჩემივე გულისცემა მიდგას თავდებად
სიზმარშიც, სადაც მიცხადდება ბაბუ, სოფელი
და ძველი სახლი, დღითიდღე რომ პატარავდება.