კიდევ ერთი დასტური იმისა, რამხელა დიაპაზონის მქონე ენის შვილები ვართ :)

ძალიან მაგარი აღმოჩენაა!

რა საინტერესოა!

საინტერესოა.

მეექვსე ხმოვნის არსებობა  იმას კი არ ნიშნავს,რომ ქართულ ენაში ხდება ცვლილება რამე ევოლუციის შედეგად_ეს ხმოვანი არსებობს მეგრულ ენაში და ყველა რიგითმა მეგრელმა და ყველა არამეგრელმა ენათმეცნიერმა ეს იცის.მაგალითად,ამ ხმოვნის წყალობით,მეგრულ ენაში მხოლოდ ერთი ბგერაც კი ასრულებს მთლიანი სიტყვის ფუნქციას:
  მაგ.    ძ_  ნიშნავს-დევს,ძევს (თირი ძ_თოვლი დევს)
            გ_ნიშნავს-ჰგავს ( მუმას გ-მამას ჰგავს)
            წ_  წელს,წლეულს      .......და ა,შ,

ჩვენ ხშირად ერთმანეთში ვურევთ გამოთქმებს_,,ბარბარიზმი" და ,,საერთაშორისო (ინტერნაციონალური) სიტყვა;  საერთაშორისო სიტყვების,ანუ ნასესხები სიტყვების შემოტანა ენაში აუცილებელია და ეს ხდება კიდეც_ესენი ის სიტყვებია,რომლის შესატყვისიც ქართულ ენას არ გააჩნია და აუცილებელია მათი უცხო ენიდან შემოტანა.ამ პროცესის გარეშე წარმოუდგენელია ენის განვითარება და არსებობაც კი,რადგან დროთა განმავლობაში გაღარიბდება...მაგრამ,ბარბარიზმი ის სიტყვაა,რომელიც ყოველგვარი საჭიროების გარეშე იხმარება ქართულად არსებული ლექსიკური ერთეულის  პარალელურად,დროთა განმავლობაში ეს ბარბარიზმი დამკვიდრდება,ძირძველი ქართული სიტყვა კი დავიწყებას მიეცემა,ასეთი სიტყვები ,როგორც ფითრი ედება ხეს და ასუსტებს,,ქართულ ენასაც თანდათან მოერევა და სარეველას ფუნქციას ასრულებს,ეს ჩემი აზრი კი არ არის,არამედ სახელგანთქმული მეცნიერებისა,არა და...რამდენი დიდებული სიტყვა გვაქვს გამოუყენებელი,ნახეთ თედი სახოკიას-,,ქართული ხატოვანი  სიტყვა-თქმები",გიორგი შატბერაშვილის ,,თვალადური ქართულის ჭაშნიკი" ამოუწურავია ქართული ენის საგანძური....შესანიშნავი სიტყვები გააცოცხლეს კ.გამსახურდიამ, გ.ლეონიძემ...
  მე ვეთანხმები წინა კომენტარს იმ ნაწილში,რომ აუცილებელია ენის სისტემატური განახლება და გამდიდრება...მაგრამ ამის პოტენციალი ჩვენს ენას აქვს-ამუწურავი ლექსიკური სალარო და პლუს ამას ნასესხები სიტყვები....მაგრამ არამც და ეს არ უნდა მოხდეს გრამატიკული ნორმების უგულვებელყოფის ხარჯზე.
ასე,რომ...ეს მარცვალი,რომელიც ,,მეექვსე მარცვლად" წარმოადგინა აქ პუბლიკაციის ავტორმა,ნამდვილად ოდითგანვე არსებობდა ქართველურ ენებში_უფრო გარკვევით და მძაფრად მეგრულმა შემოინახა,ეს კიდევ ერთხელ ამტკიცებს,რომ ქართული სალიტერატურო ენა ფუძე ენაა _მისგან განშტოების შედეგად შეიქმნა  მეგრულ-ლაზური(იგივე ჭანური) და სვანური;
  აქ ოტია იოსელიანის ავტორიტეტს მოვიშველიებ_დაახლოებით ასე ამბობს:_რუსთაველმა ,,ვეფხისტყაოსანი" შექმნა ქართული სიტყვების მარაგით და შენ რას წერ ამისთანას ,რომ არ გყოფნის ესოო....
  ენის რეფორმით დაიწყო დიდმა ილიამ,მაგრამ მან პირიქით,ბარბარიზმებისაგან გაწმინდა ენა,არქაული სიტყვები განდევნა,ხმარებიდან გასული ასოები ჩამოაშორა და სიტვები,რომელიც სჭირდებოდა მეტყველებას და არ ჰქონდა,ბარბარიზმებით კი არ ცაუნაცვლებია,თვითონ შექმნა ქართული სიტყვებისაგან; მაგ.  ,,შინაარსი:,,,დედააზრი",,,მამული"...და ვინ იცის კიდევ რამდენი ახალი სიტყვა შექმნა...
თუმცა,როგორც არ უნდა წერო,ვითომ ნოვატორულად,ენა ცოცხალი ორგანიხმივითაა,უცხო სხეულს ვერ შეეგუება და გზადა გზა ჩამოიცილებს.
რამე ახალი სიტყვები რომ დაამკვიდრო,თუნდაც ,,შინაარსის" მსგავსი და ხალხმა აიტაცოს,ამისთვის ილიაზე აღმატებული თუ არა_მასთან მიმსგავსებული მაინც უნდა იყო.
 
   

აი აქ შეიძლება იმის თქმა რომ სიახლის გაჩენის შანსი ჩნდება ქართულ ენაში, ენაში რომელიც დგას ერთ ადგილას და არ ან ვერ იძვრის. მოდერნიზაცია სჭირდება ქართულ ენას. რაც ჟარგონების, ბარბარიზმების გამრავლების და სალიტერატურო ენად გქცევის შედეგად უნდა მოხდეს. ძალიან კარგი იქნება თუ მზგავს თემებზე იმსჯელებენ. ამას რაც შეეხება მეექვსე არაოფიციალურ მარცვლად შეიძლება ჩავთვალოთ. ახლა აბრევიატურა, უცხო სიტყვა, გვარი ეს ყველაფერი ძალიან მოხშირდა ლიტერატურაში. ხშირად აუცილებელიცაა მათი ხსენება. შესაბამისად, რაც მეტ სტერეოტიპს დავარღვევთ, რაც მეტ სიახლეს შევიტანთ ენაში, მით უკეთესია. ჟარგონები,მარცვალთა რღვევა, ბარბარიზმები ეს ყველაფერი უნდა მივიღოთ, როგორც სიახლე და არა კატასტროფა, მათი საშუალებით უნდა მოხდეს ენის გამდიდრება. არ უნდა მივაქციოთ ყურადღება ალბათ ეწერება თუ ალბად და ასე შემდეგ. მთავარი უნდა იყოს სათქმელი და სათქმელმა შემოიტანოს ენის განახლება. ლიტერატურის მამებმა ვინც ენა შეინახეს როგორც ამბობენ, არ დაუბარებიათ არ განავითაროთო, არ უთქვამთ მოგვბაძეთო. განვითარდითო პირიქით. ეს განვითარება როგორ უნდა მოხდეს? რას ვეძახით განვითარებას? სიახლეს.  ეს ყველაფერი იმისთვის რომ გამოვიდეს  პოეზია გალაკტიონის,ხოლო  პროზა ოთარ ჭილაძის კვამლიდან. :) შეიძლება სათქმელი არა მაგრამ ენა ისევ მათია დღეს, ვერ განვითარდა, ერთ ადგილს ტკეპნის. მიველსამები მზგავს თემებს. ++

ძალიან საინტერესო პუბლიცისტიკა ვიპოვე. დამაფიქრა, არ მგონია მ მეექვსე ხმოვანი იყოს, უფრო უხმოვნო სიტყვაა და ეგეც საინტერესოა. ვიფიქრებ ამ თემაზე. მადლობა ავტორს

ახლა "მიმინო" გამახსენდა: "მე, მე ! მიზანდარი".

საინტერესოა, ამ პუბლიცისტიკას ასე ცოტა მკითხველი რომ ჰყავს და ასე ცოტა ქულები აქვს.
საინტერესო მოსაზრებაა ამ წერილში. :)

მეუდაბნოვე, მკრტჩ (Я) ნ-ია :))) მაგის წარმოთქმაზე ენა მოვიტეხე ლამის. :)

მაგალითები განსაკუთრებით მომეწონა. :))

კარგია.
ძალიან ცუდად ვიქცევი, შენს გვერდზე რომ ვეღარ შემოვდივარ, მაგრამ მიზეზი იცი შენ. :)
ჩემი საყვარელი ავტორი ხარ. :)

პატივისცემით, ტენდი.

"მკრტიჩიანს" ზუსტად ისე წარმოვთქვამ და მესმის, როგორც  წერია.
  აზრზე ვერ მოვდივარ, რატომ უნდა დაუშვას ამ ესეს ავტორმა ისეთი ჭღრმნპჭ შეცდომები, როგორიცაა- "ჩვენის აზრით" და "ჩემს გვერდით" .
 
მართლა საინტერესო და ვგონებ მართებული აზრია...მსგავსისთვის არსად მომიკრავს ყური :))

საინტერესოა! :) გეთანხმებით, უცხო ენების ზეგავლენა ჩვენში ძლიერია. მაგალითად, „მაისის თვეში“ „в мае месяце“ _ ხშირად ითქმის ასე შეცდომით. ასეთი მაგალითები კი ბევრია.

ხო მაგრამ, აკაკი შანიძემ და "ძმანმან მისმან" გარკვევით არ ჩამოაყალიბეს გრამატიკის წესები? ყოველ შემთხვევაში, მე ასე მახსოვს სკოლიდან. თუმცა, ჩემი სკოლაში ყოფნიდან იმდენმა დრომ განვლო, რომ მაგდენ ხანს ერთი საშუალოდ ჯანმრთელი ყვავი არ ცოცხლობს. მოკლედ, არ დარწმუნებული.

მეუდაბბნოვე : 1 პატარა შენიშვნა მაქვს ეს თქვენი ბოლო კომენტარი 1 ია კომენტარებშI აგერ უკვე 15 წუთია და მინდა არ მინდა თვალს მჭრის. საქმე იმაშია- არის რუსულიდან გადმოღებული კალკირებული ფორმა ( დელა ვ ტომ) ქართულად მართებული იქნებოდა - საქმე ისაა.  პატივისცემით საბა.

მადლობა ყველას.
საქმე იმაშია, რომ დამოუკიდებლად თანხმოვანი ვერ შექმნის მარცვალს. ე. ი.
მას ხმოვანი ახლავს. ეს ხმოვანი ყველა შემთხვევაში ერთი და იგივია. ვგულისხმობ, ყველა თანხმოვანს ერთი და იგივე ხმოვანი ახლავს. დავუშვათ, რომ, როგორც უმეტეს ინდოევროპულ ენებში, ეს ხმოვანი არის ე, მაშინ ბგერა ხ-ს წარმოთქმისას მივიღებდით იგივე ხმოვანებას, როგორსაც წარმოთქმისას ხე(მცენარე), ძე(შვილი), მე(ნაცვალსახელი)
და ა.შ. იგივე წარმატებით შეიძლება მაგალითების მოყვანა ყველა ხმოვანზე: თუ თანხმოვნის გვერდით ო-ა, მაშინ დო(რძის ნაწარმი) და ასო-ბგერა დ. ერთნაირად უნდა გამოითქვას. უ-ს  შემთხვევაში კუ(ქვეწარმავალი), რუ(ნაკადული) და ა. შ.
თუ ეს ხმოვანი არასრულყოფილია, როგორც ჯონათანი ამბობს, მაშინ უნდა ითქვას რომელი ხმოვნის(ა,ე,ი,ო,უ) არასრულყოფილებასთან გვაქვს საქმე და საინტერესოა  ეს ~არასრულყოფილი~ ხმოვანი რატომ ქმნის მარცვალს. ვფიქრობ რადგან ის მარცვალს ქმნის სრულყოფილია. თუმცა, კატეგორიული ვერ ვიქნები, დილეტანტი ვარ, რომელიც ამ პრობლემის  ახსნას ეძებს.


 

არამგონია, მეექვსე, დამოუკიდებელი ხმოვანი იყოს ის, რასაც თქვენ გულისხმობთ. არსებული  ხუთი ხმოვნიდან ხდება რომელიმეს გამოყენება, ოღონდ არასრულყოფილად.
მაგ.:-შპს ისმის როგორს შეპესე, (ან შუპუსუ), ოღონს ეს ხმოვნები მთელი დატვირთვით არც წარმოითქმის და არც ისმინება.

მე ასე მგონია. საინტერესო თემაა ისე :)

ძალიან დამაფიქრებელია და საინტერესოდ განსახილველი.

საინტერესო იყო. )  მე არაფერი მსმენია.

თუ ვინმეს ამ თემაზე რამე გსმენიათ, ნუ დაიზარებთ და მომწერეთ.