ექიმმა, კაცია თმაშეთხელებული,
მითხრა, ბალღი ხარო მაგდენი დარდისთვის,
სცადე გიხაროდეს ყოველი დღე გულით,
და თავის ტკივილიც უთუოდ გაგივლის.

თვალებსაც, სივრცეში უაზრო ყიალით
დაზაფრულს, სიმშვიდე ასწავლე სჯობია,
ჩათვალე, ცხოვრება, უბრალოდ, ტიალი,
დროისგან ნაწრთობი შეშლილი ლოთია.

არ აჰყვე, ჩაგითრევს, დაგშრიტავს ცრემლისგან,
გალაღდი, მსუბუქი ნაბიჯით იარე,
ყველა გზას ნუ აქცევ საკუთარ ტკივილად,
და ყველას ვაებას ნუ გაიზიარებ.

უსმინე მუსიკას! იცი, ბავშვობიდან,
თავს მეც სიმღერების ტრფიალით ვირთობდი,
ვეძებდი რაღაცას, სად იყო ლოგიკა
ამგვარი ძიების, თუმცა, არ ვიცოდი.

შენ გირჩევ პატარავ, გალაღდი, მოეშვი,
მოეშვი მაგდენ ფიქრს, ნერვების გადაღლას,
აბებსაც დაგახმარ , მოგიხსნის სევდას, შიშს
და ძილიც დაგიცხრეს იქნება ამაღამ.

ასე ნუ მიყურებ, იწამე წამლობის,
ეცადე, შეძელი, იპოვე ხალისი...
ლექსებს წერ?!  მაშინ კი, თითქოსდა, გამოდის
ტყუილად გავრჯილვარ, რაღა ვთქვა - არ ვიცი.

იქნებ, წამაკითხო მეც შენი ლექსები,
იცი, პოეზია ძალიან მიტაცებს,
მაინც არ დახიო ეგ ჩემი რეცეპტი,
მასზეც მიაწერე რამე და გიწამლებს.