ნაწარმოებები


    * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
16 სექტემბერი, 2013


უილიამ შექსპირი - სონეტი II (საბოლოო ვერსია)

ორმოცი ზამთრის ალყა როცა ეშხისგან გაგცლის,
მშვენების ველს რომ გადაგიხნავს დროის სახნისი,
თვალს რომ იტაცებ სიჭაბუკის ამაყ ტანსაცმლით,
დრო რომ დაძონძავს, იქნება კი რამის მაქნისი?

მაშინ გკითხავენ: „სილამაზე ასე მდიდრული,
სად დაიკარგა, რა უყავი ნამყოს საგანძურს?“
„ჩაცვენილ თვალთა ფსკერზეაო ის ჩაძირული“-
უპასუხებ და ვერ დამალავ სირცხვილის ალმურს.

შეგექებოდა სილამაზის სწორად დახარჯვა,
თუ თქმას შეძლებდი: „აი, ჩემი ლამაზი შვილი,
ჩემს სიბერეს რომ ამართლებს და არ უტეხს აჯას“
და მსგავსებითაც მემკვიდრეა შენი ნამდვილი!

და თუმც სიცივე გექნებოდა  სისხლში გამჯდარი,
განახლდებოდა შენი სისხლი შვილში გამთბარი.


16 სექტემბერი, 2013 წ.



William Shakespeare –  Sonnet II


When forty winters shall besiege thy brow,
And dig deep trenches in thy beauty's field,
Thy youth's proud livery so gazed on now,
Will be a totter'd weed of small worth held:
Then being asked, where all thy beauty lies,
Where all the treasure of thy lusty days;
To say, within thine own deep sunken eyes,
Were an all-eating shame, and thriftless praise.
How much more praise deserv'd thy beauty's use,
If thou couldst answer 'This fair child of mine
Shall sum my count, and make my old excuse,'
Proving his beauty by succession thine!
  This were to be new made when thou art old,
  And see thy blood warm when thou feel'st it cold.


კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები

საიტის წევრს ნიკით:  მელ.ზ. ვულოცავთ დაბადების დღეს