ნაწარმოებები


პოეზიის საქველმოქმედო საღამო     * * *     დაწვრილებით ლიტ-მოვლენაში და ფორუმზე http://urakparaki.com/?m=13&Theme=1528     * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
18 ოქტომბერი, 2013


უილიამ შექსპირი - სონეტი XXI (საბოლოო ვერსია)

მისებურ მუზას არასოდეს ვუხმობ საშველად,
ვინაც შეღებილ სილამაზეს უძღვნის დითირამბს,
ზეცას იყენებს ჩუქურთმად და ლექსის სამშვენად,
გადაჭარბებით სატრფოს ხოტბა ვინც აიხირა.

ვინაც გვაოცებს შედარების მედიდურებით,
მზითა თუ მთვარით, მარგალიტით, მიწის ყუათით,
სიიშვიათით, თუ აპრილის ფურისულებით,
რასაც მოქობავს ცისქვეშეთში ზეცის გუმბათი.

ტრფობაში ალალს, მწადს ლექსშიაც პატიოსნება,
თუმცა ბადალი ქვეყანაზე არ ჰყავს ლაზათით,
ჩემი მიჯნური ვერასოდეს გასხივოსნდება,
მსგავსად ცის მყარზე მოელვარე უამრავ მნათის.

ჭარბად მან აქოს, სიმართლესთან რომელიც ანგლობს,
მე კი არ მინდა ჩემსავ სატრფოს რომ ვუმაჭანკლო.


18 ოქტომბერი, წმ. გრიგოლ ხანძთელობა, 2013 წ.



William Shakespeare – Sonnet XXI

So is it not with me as with that Muse
Stirr'd by a painted beauty to his verse,
Who heaven itself for ornament doth use
And every fair with his fair doth rehearse

Making a couplement of proud compare,
With sun and moon, with earth and sea's rich gems,
With April's first-born flowers, and all things rare
That heaven's air in this huge rondure hems.

O' let me, true in love, but truly write,
And then believe me, my love is as fair
As any mother's child, though not so bright
As those gold candles fix'd in heaven's air:

Let them say more than like of hearsay well;
I will not praise that purpose not to sell.


კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები