ნაწარმოებები


    * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
29 ოქტომბერი, 2013


უილიამ შექსპირი - სონეტი XX IX (საბოლოო ვერსია)

როცა უიღბლო, კაცთა თვალში თავლაფდასხმული,
გამოვიგლოვებ სიობლეს და მიუსაფრობას,
ზეცა არ უსმენს ჩემს მუდარას სმენადახშული
და მაწყევლინებს გაჩენის დღეს, უბადრუკ ყოფას,

გამოულევი იმედები მსურს ზოგიერთის,
ზოგის მშვენება, მეგობრები გამორჩეული,
ან ხელოვნება, ან გონების თვალსაწიერი,
რადგან ნაკლებ ვარ კმაყოფილი ღვთით ბოძებულით.

ამგვარ ზრახვებით საკუთარი თავი მძაგდება,
მაგრამ ანაზდად შენზე ფიქრი მიცვლის განწყობას,
როგორც ტოროლა რიჟრაჟისას, სული მაღლდება
პირქუშ მიწიდან და ჰიმნების იწყებს გალობას.

სული მიტკბება, როს ვიხსენებ ძვირფას ნანდაურს
და ეს განცხრომა  მირჩევნია მეფის საგანძურს.



29 ოქტომბერი, 2013 წ.



William Shakespeare – Sonnet XXIX (39)

When, in disgrace with fortune and men's eyes,
I all alone beweep my outcast state
And trouble deaf heaven with my bootless cries
And look upon myself and curse my fate,

Wishing me like to one more rich in hope,
Featured like him, like him with friends possess'd,
Desiring this man's art and that man's scope,
With what I most enjoy contented least;

Yet in these thoughts myself almost despising,
Haply I think on thee, and then my state,
Like to the lark at break of day arising
From sullen earth, sings hymns at heaven's gate;

For thy sweet love remember'd such wealth brings
That then I scorn to change my state with kings.


კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები