ნაწარმოებები


    * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
13 ნოემბერი, 2013


უილიამ შექსპირი - სონეტი CVII (107)

არც საკუთარ შიშს, არც სამყაროს სულს ჯადოსანის,
კაცობრიობის მერმისის რომ ძალუძს გაგება,
არ შეუძლიათ გამოცნობა იმ გამოცანის,
რომელ ჟამამდე განმისაზღვრა ტრფობა განგებამ.

დაბნელებული მთვარე აღარ გვაკრთობს სიმცხრალით,
უკვე გაცუდდა ნამისნარი  სუყველა  მისნის,
გაურკვევლობა შეიცვალა ტახტის სიმყარით,
მშვიდობას გვამცნობს ისევ ნერგნი ზეთისხილისნი.

ახლა, როდესაც მირონცხებულ დროის ნაცვარით
განახლდა ტრფობა, ვეღარ მიყრის კვდომა ბორკილებს,
გამაუკვდავებს ჩემი ლექსის რითმა და ბწკარი,
ხოლო სიკვდილი ყეყეჩ ტომებს დაიმორჩილებს.

დრო ვერას უზამს ლექსს ქანდაკად შენთვის ანაგებს,
როცა ტირანთა სამარეებს მოაშანდაკებს.


13 ნოემბერი, 2013 წ.



William Shakespeare – Sonnet CVII (107)

Not mine own fears, nor the prophetic soul
Of the wide world dreaming on things to come,
Can yet the lease of my true love control,
Supposed as forfeit to a confined doom.

The mortal moon hath her eclipse endured
And the sad augurs mock their own presage;
Incertainties now crown themselves assured
And peace proclaims olives of endless age.

Now with the drops of this most balmy time
My love looks fresh, and death to me subscribes,
Since, spite of him, I'll live in this poor rhyme,
While he insults o'er dull and speechless tribes:

And thou in this shalt find thy monument,
When tyrants' crests and tombs of brass are spent.


კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები