ნაწარმოებები


    * * *    

ავტორი: ოთარ ცისკაძე
ჟანრი: თარგმანი
16 ნოემბერი, 2013


უილიამ შექსპირი - სონეტი CIX (109)

ნურასდროს მეტყვი, რომ ვიყავი არაგულწრფელი,
თუმც განშორებით გზნება ჩანდა მიძინებულად,
არ არის თავთან დაცილებაც ისეთი ძნელი,
ვიდრე ჩემს სულთან, შენს მკერდში რომ დამკვიდრებულა.

იქ სახლობს ტრფობა: და თუ სადმე წაველ სავალად,
შინ დავბრუნდები როგორც მგზავრი, გზას რომ მოივლის,
ზუსტად დათქმულ დროს, დროებამაც რომ ვერ შეცვალა,
თან წყალიც მომაქვს, განსაბანად ჩემივე მწიკვლის.

ნუ დაიჯერებ, ვერ გავუძელ თუნდაც ბევრ საცდურს,
სხვა მოკვდავთ მსგავსად, თუკი ცოდვა დამაძაბუნებს,
ისე დავეცე, დავემგვანო ისეთ უმადურს,
რომ წვრილმანებში გადავცვალო დიდი საუნჯე.

და მე არარად მეჩვენება სამყაროც ვრცელი,
რადგან შენა ხარ, ჩემო ვარდო, ჩემთვის ყოველი.


16 ნოემბერი, ლუდიის წმინდა გიორგობა, 2013 წ.



William Shakespeare – Sonnet CIX (109)

O, never say that I was false of heart,
Though absence seem'd my flame to qualify.
As easy might I from myself depart
As from my soul, which in thy breast doth lie:

That is my home of love: if I have ranged,
Like him that travels I return again,
Just to the time, not with the time exchanged,
So that myself bring water for my stain.

Never believe, though in my nature reign'd
All frailties that besiege all kinds of blood,
That it could so preposterously be stain'd,
To leave for nothing all thy sum of good;

For nothing this wide universe I call,
Save thou, my rose; in it thou art my all.


კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები